نقل شده است : جوانى از « انصار » در مسير خود با زنى روبرو شد - و در آن روز زنان مقنعه خود را در پشت گوشها قرار مىدادند - ( و طبعاً گردن و مقدارى از سينهء آنها نمايان مىشد ) چهرهء آن زن ، نظر آن جوان را به خود جلب كرد ، و چشم خود را به او دوخت هنگامى كه زن گذشت ، جوان همچنان با چشمان خود او را بدرقه مىكرد ، در حالى كه راه خود را ادامه مىداد تا اين كه : وارد كوچهء تنگى شد و باز همچنان به پشت سر خود نگاه مىكرد ، ناگهان صورتش به ديوار خورد و تيزى استخوان يا قطعه شيشهاى كه در ديوار بود صورتش را شكافت ! .
هنگامى كه زن گذشت ، جوان به خود آمد ، ديد خون از صورتش جارى است و به لباس و سينهاش ريخته ! ( سخت ناراحت شد ) با خود گفت : به خدا سوگند من خدمت پيامبر مىروم و اين ماجرا را بازگو مىكنم ، هنگامى كه چشم رسول خدا صلى الله عليه و آله به او افتاد فرمود چه شده است ؟
جوان ماجرا را نقل كرد ، در اين هنگام « جبرئيل » ، پيك وحى خدا نازل شد و آيهء فوق را آورد ( قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ . . . ) . « 1 »
* * *
( ( 33 ) ) وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً وَآتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَتَحَصُّناً لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِإِكْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ
و كسانى كه امكانى براى ازدواج نمىيابند ، بايد پاكدامنى پيشه كنند تا خداوند از فضل خود آنان را بى نياز گرداند . و آن بردگانتان كه خواستار مكاتبه ( قرار داد آزاد
هامش
( 1 ) « وسائل الشيعه » ، ج 20 ، ص 192 ؛ « نور الثقلين » ، ج 3 ، ص 588 ؛ « الميزان » ، ج 15 ، ص 116 ؛ « تفسير صافى » ، ج 3 ، ص 430 .