نامهاى در دست داشته باشى كه گواهى بر صدق دعوتت دهد ! .
« ابو جهل » گفت : ( ولش كنيد ) او جز دشنام به بتها و نياكان ما كار ديگرى بلد نيست ! ، و من با خدا عهد كردهام صخرهاى بردارم و هنگامى كه سجده كرد بر مغز او بكوبم ! !
پيامبر صلى الله عليه و آله در حالى كه قلبش را هالهاى از اندوه و غم به خاطر جهل ، لجاجت و استكبار اين قوم فرا گرفته بود ، از نزد آنها بازگشت . . .
در اين هنگام آيات فوق نازل شد و به گفتگوهاى آنها پاسخ داد . « 1 »
* * * ( 110 ) قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيّاً ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى وَ لاتَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لاتُخافِتْ بِها وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا
بگو : « « اللّه » را بخوانيد ، يا « رحمان » را ، هر كدام را بخوانيد ، براى او بهترين نامهاست » ! و نمازت را زياد بلند ، يا خيلى آهسته نخوان ؛ و در ميان آن دو ، راهى ( معتدل ) انتخاب كن .
شأن نزول :
اسماء حسنى الهى
مفسران در شأن نزول آيهء فوق ، از « ابن عباس » چنين نقل كردهاند : پيامبر يك شب در « مكّه » در حال سجده بود ، و خدا را به نام : يا رحمان و يا رحيم مىخواند ، مشركان بهانهجو از فرصت استفاده كرده گفتند : ببينيد اين مرد ( ما را سرزنش مىكند كه : چرا چند خدائى هستيم اما ) خودش دو خدا را پرستش مىكند ، در حالى كه مىپندارد موحّد است و يك معبود بيشتر ندارد ، آيهء فوق ، نازل شد و به آنها پاسخ گفت ( كه اين اسمهاى متعدد از يك ذات پاك خبر مىدهد ) . « 2 »
هامش
( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 9 ، ص 120 ؛ « درّ المنثور » ، ج 4 ، ص 202 .
( 2 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « جامع البيان » ، ج 15 ، ص 227 ؛ « اسباب نزول الآيات » واحدى نيشابورى ، ص 200 .