پس از شهادت « حمزه » - در نبرد احُد - مشركان به وعدهاى كه به « وحشى » در مورد قتل « حمزه » داده بودند ، وفا نكردند .
« وحشى » خود و طرفدارانش پشيمان شدند ، نامهاى به رسول خدا صلى الله عليه و آله نوشتند كه ما پشيمان شدهايم ، ولى بر اساس آنچه شما در « مكّه » فرمودهايد - كه افراد مشرك گناهكار و . . . در اسلام پذيرفته نمىشوند - خود را واجد ايمان آوردن نمىدانيم ؛ چرا كه ما مرتكب همهء اين گناهان شدهايم ، در اينجا بود كه آيهء « الَّا مَنْ تابَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً . . . » نازل شد ، « 1 » و رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها اعلام نمود .
آنها در پاسخ نوشتند : ما خوف آن را داريم كه نتوانيم عمل صالح انجام دهيم و مشمول اين آيه نشويم ، آيهء مورد بحث نازل شد و رسول خدا صلى الله عليه و آله به آنها اعلام فرمود .
باز نوشتند : ما خوف آن را داريم كه تحت عنوان « مشيت » ( لِمَنْ يَشاءُ ) قرار نگيريم ، در اينجا آيهء « يا عِبادِىَ الَّذِيْنَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِم لاتَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ انَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيْعاً » نازل شد و رسول خدا صلى الله عليه و آله پيام فرستاد .
« وحشى » و تمام اصحابش مسلمان شدند و به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيدند ، پيامبر آنها را پذيرفت ، سپس از « وحشى » چگونگى شهادت « حمزه » را پرسيد ، و پس از توضيح ، خطاب به « وحشى » فرمود : به جائى برو كه از ديد من پنهان باشى ( غَيِّبْ شَخْصَكَ عَنِّى ) .
« وحشى » به « شام » رفت و در همان جا از دنيا رفت . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) فرقان ، آيهء 70 .
( 2 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « سعد السعود » ، ص 211 ؛ « تفسير كبير فخر رازى » ، ج 10 ، ص 97 ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « بحر المحيط » ، ج 3 ، ص 665 ، ذيل آيهء مورد بحث ( در برخى احاديث به جاى عبارت فوق اين عبارت آمده است : غَيِّبْ عَنِّى وَجْهَكَ ) ؛ « نور البراهين جزائرى » ، ج 2 ، ص 429 ؛ « سنن كبراى بيهقى » ، ج 9 ، ص 98 .