بگويد و مقارنت نيّت به تلبيه مذكور مشهور است و شرطيت معلوم نيست « 1 » بعد از اين باز از محرّمات احرام اجتناب نمايد و متوجّه عرفات شود .
و روز نهم ذى الحجّه در عرفات بعد از علم به وقت ظهر نيّت « 2 » چنين كند كه : مىباشم در عرفات تا فرورفتن آفتاب در حجّ واجب تمتّع اسلام واجب از براى خداى تعالى و چون آفتاب فرورود « 3 » بازگشته متوجّه مشعر الحرام شود .
و چون به اوّل مشعر رسيد نيّت « 4 » چنين كند كه : امشب را به روز مىآورم در مشعر الحرام در حجّ واجب تمتّع اسلام واجب از براى رضاى خداى تعالى ، و بهتر آن است كه آن شب را به طاعت و عبادت گذراند و بايد كه در اين مقام به ذكر الهى اشتغال نمايد و چون صبح متحقّق شود چنين نيّت « 5 » كند
هامش
( 1 ) - نعم بل في رواية عمر بن يزيد : ثمّ صلّ ركعتين خلف المقام ثمّ أهلّ بالحجّ فإن كنت ماشيا فلبّ عند المقام و إن كنت راكبا فإذا نهض بك بعيرك . ع [ تهذيب الأحكام : 5 / 169 ] .
( 2 ) - لزوم نيّت بعدازظهر بلافاصله و وقوف به موقف بعد از آن ظاهر نيست و لفظ روايت معاوية بن عمّار موصوفه به صحّت اين است : إنّما تعجل الصلاة و تجمع بينهما لتفرغ نفسك للدعاء فانّه يوم دعاء و مسألة ثمّ تأتي الموقف و عليك السكينة و الوقار [ تهذيب الأحكام 5 / 182 ] . و اين روايت همچنانكه مىبينى دلالت مىكند بر اينكه بعد از آنكه نماز در غير موقوف شود و اين مستلزم آن است كه ايستادن بعدازظهر بلافاصله واجب نباشد . ع
( 3 ) - به اينكه حمره از جانب مشرق زايل شود و اكتفا به غيبوبت قرص نكند . ع
( 4 ) - وجوب اين نيّت موقوف است بر وجوب مبيت ، و اثبات آن خالى از اشكالى نيست ، و احتياط ظاهر است ، و اختيار « تذكره » عدم وجوب است . ع
( 5 ) - ظاهرا كه اگر نيت در شب كرده باشد جهت بودن تا بعد از صبح اكتفا به آن توان كرد و بالجمله وجوب دو وقوف در اين مقام يكى از شب تا صباح و ديگرى از صباح تا طلوع آفتاب معلوم نيست و لفظ حسنه معاويه اين است كه : أصبح على طهر فتقف إن شئت قريبا من الجبل و إن شئت حيث شئت - إلى أن قال : - ثمّ افض حيث يشرف لك تبير و ترى الإبل مواضع اخفافها . ع [ وسائل الشيعة : 10 / 45 ] .