باشد . آنچه متأخرين اصحاب بيان كردهاند در ايستادن وقت نيّت آن است كه روى به طرف مقام كرده جانب چپ به حجر كند به وجهى كه اگر خطّى از جزء اوّل حجر كه در طرف ركن يمانى است بكشد متّصل شود علما أو ظنّا بجزء اول طائف كه مقدّم باشد بر باقى اجزاء او مثل سرانگشت پا در اكثر مردم ، و بعد از آن نيّت كند و مقارن نيّت به همان وضع كه ايستاده است شروع در طواف كند و در شوط هفتم به همان طريق كه اوّل ستاده بود بايستد و طواف [ را ] ترك كند .
و وجه اين بر فقير ظاهر نيست و گمان آن است كه نزد حجر به هر وجهى كه بايستد و نيّت كند مجزى است « 1 » بلكه تكبير نيز بگويد .
و چون فارغ شود « 2 » به مقام حضرت ابراهيم - عليه السّلام - آمده و در آن مقام دو ركعت نماز طواف بگذارد « 3 » و نيّت چنين كند كه : دو ركعت نماز طواف عمره حجّ تمتّع اسلام واجب ادا مىگزارم واجب از براى رضاى خداى تعالى ، و مقرون به نيّت اللّه اكبر بگويد ، و شروع در قرائت كند و در ركعت اوّل بعد از الحمد ، قل هو اللّه أحد بخواند و در ركعت دوّم بعد از الحمد قل يا أيّها الكافرون و چون خلاص شود « 4 » بيرون مسجد رفته و از اوّل صفا نيّت چنين كند كه : هفت بار ميانهء صفا و مروه تردّد مىكنم در عمره واجب « 5 » حجّ تمتّع اسلام
هامش
( 1 ) - بنده را نيز اين بخاطر مىرسد و دور نباشد كه رو به حجر كردن و بعد از نيت شروع در طواف كردن بهتر باشد و احوط جمع كردن ميان اين و آن وضع است كه از بعضى متأخرين منقول شده به اينكه دو طواف كند و در ابتداء هركدام به يكى از اين دو وضع شروع كند . و بايد كه چون به حذاء حجر اسماعيل رسد بسيار از حجر دور نشود تا بعد از اين جهت بيشتر از بعد ميان مقام و خانه نشود . ع
( 2 ) - و بايد كه بعد از فارغ شدن به چيزى ديگر متوجه نشود تا نماز بجاى آورد . ع
( 3 ) - چنان كند كه مقام را در پيش انداخته سر خود را متصل به عمارت او كند . ع
( 4 ) - اگر ضرورتى داشته باشد مثل گرمى هوا تأخير سعى تا هوا سرد شود جائز است همچنانچه از بعضى اخبار معلوم مىشود و ليكن او را به روز ديگر نيندازد . ع
( 5 ) - لزوم نيّت وجوب همچنانچه مذكور شد لازم نيست . ع