دوخته نپوشد ، و اگر زن باشد رختهاى دوخته تواند پوشيد ؛ امّا بهتر آن است كه رختهاى ابريشمى نباشد .
پس مرد ، و زن - اگر حيض و نفاس نداشته باشد - بهتر آن است كه در درون مسجد شجره رفته احرام گيرند ، و اگر زن حائض و نفساء باشد از بيرون مسجد احرام گيرد . و احرام عبارت است از قصد بر ترك محرّماتى كه در اين وقت لازم مىشود تا فارغ شدن از اعمال و افعال . و نيّت چنين كند كه : احرام عمره واجب « 1 » حجّ تمتّع اسلام مىگيرم و چهار تلبيه جهت بستن اين احرام مىگويم واجب « 2 » از براى رضاى خداى تعالى ، پس پيوسته به نيّت « لبّيك أللّهمّ لبّيك لبّيك لا شريك لك لبّيك انّ الحمد و النعمة و الملك لك « 3 » لا شريك لك » را بگويد و مقارنت به تلبيه مذكور مشهور است و شرطيت معلوم نيست « 4 »
هامش
( 1 ) - قصد وجوب لازم نيست . ع
( 2 ) - كلمه « واجب » در برخى نسخهها نيست .
( 3 ) - و النعمة لك و الملك لا شريك لك . نسخه .
تلفظ به اين تلبيه بدون اضافه « انّ الحمد الخ » مختار محقّق و « مختلف » و ظاهر « تهذيب » و ميل « منتهى » است و اين است كه در صحيحه معاويه مذكور است و عمل به اين بهتر است بلكه معيّن است و آنچه از روايت مذكور معلوم مىشود آن است كه « انّ الحمد الخ » واجب نيست و تلفظ به آن بهتر است . ع
( 4 ) - بلكه مطلق وجوب مقارنت معلوم نيست و در « دروس » نيز تنبيه به اين شده . ع
نه وجوب مقارنت تلبيه معلوم است و نه شرطيت او ، بلكه آنچه از صحيحه معاوية بن عمّار معلوم مىشود رجحان تأخير است تا برخاستن و به راه افتادن ، و لفظ روايت اين است :
إذا فرغت من صلاتك و عقدت ما تريد فقم و امش هنيئة فإذا استوت بك الأرض ماشيا كنت أو راكبا فلبّ . [ وسائل الشيعة : 9 / 44 ] .
پس احوط آن است كه يك مرتبه مقارن نيّت تلبيه بگويد و يك مرتبه ديگر بعد از وقوع نيّت چون به راه افتد تلبيه بگويد و تلبيه را مقارن نيّت ندارد . ع