ديگر گزارد و تشهد و سلام بجاى آورد .
و ديگر بايد دانست كه گاهى سجدهء سهو نيز واجب مىشود و بعضى بر آنند كه آن از براى هر زياده واجب است خواه واجب باشد و خواه نه و از براى نقصان واجبى ، و غير از اين نيز گفتهاند و احتياط در كردن آن است كه از براى زياده و نقصان مذكور خصوصا جهت سجدهء فراموش كرده و ظاهرا كه واجب است از براى سلام دادن در غير محلّ خود و سخن كردن سهوا و شك ميانهء چهار و پنج ، و از براى فراموش كردن تشهد مناسب است ، و از براى برخاستن در محلّ نشستن و عكس آن نيز كردن خوب است و ترك نبايد كرد ، و از براى بعضى از اجزاء نماز كه فراموش شده باشد و محلّش گذشته بعد از بجاى آوردن آن ، جزء مثل تشهد و يك سجده .
و محلّ سجدهء سهو بعد از تمام كردن نماز است و نيّت بجاى آوردن آن جزء فراموش شده چنين نمايد كه : تشهد واجب فراموش شده در نماز ظهر ادا مثلا مىخوانم يا سجدهء فراموش شده در نماز عصر ادا مثلا مىكنم از براى خدا . و نيّت سجدهء سهو چنين كند كه : دو سجدهء سهو واجب از براى سخن گفتن در نماز خفتن ادا مىكنم مثلا از براى خدا . و پيوسته به نيّت سر به سجده نهد و در سجده بگويد :
بسم اللّه و باللّه و صلّى اللّه على محمّد و آل محمّد و ميانه دو سجده بنشيند و قرار گيرد و بعد از سجدهء دوّم نشسته بگويد :
أشهد أن لا إله إلّا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه أللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد .
پس بگويد :
السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته .
و اگر كسى نماز قضا داشته باشد بهتر آن است كه آن را بر همهء كارهاى
هفده رساله ( عربى وفارسى ) ( به ضميمه چهار رساله از ديگران ) — صفحة 397
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٣٩٧