از آن سخنى حاصل شود .
و ديگر بايد دانست كه شك در نماز صبح و نماز مغرب و دو ركعت اوّل نماز چهار ركعتى نماز را باطل مىكند .
اگر در نماز چهار ركعتى شك كند ميانهء دو ركعت و سه ركعت يا ميانهء سه ركعت و چهار ركعت مشهور آن است كه بنابر بيشتر گذارد و نماز را تمام كند و در هريك از اين دو صورت يك ركعت نماز احتياط ايستاده يا دو ركعت نشسته گزارد ، و نشسته گزاردن بهتر است .
و اگر شك ميانهء دو ركعت و چهار ركعت باشد قرار بر چهار دهد و نماز را تمام كند و دو ركعت نماز احتياط ايستاده گزارد .
و اگر شك ميانهء دو و سه و چهار باشد نيز قرار بر چهار دهد و نماز را تمام كند پس دو ركعت نماز احتياط ايستاده كند و دو ركعت نشسته و بهتر آن است كه اوّل دو ركعت ايستاده را گزارد .
و هرجا كه طرف شك ركعت دوّم باشد بايد كه بعد از سجدتين باشد و اگر نه نماز باطل است ، و معلوم باشد كه صورت اوّل را روايتى بر حكم مذكور نيست پس بنابر كمتر توان نهاد بلكه در باقى افعال نيز اولى آنكه آنچه مذكور شد بجاى آورد و بعد از آن نيز دو سجدهء سهو كند و دور نيست كه از روى احتياط با اينها نماز اصل را از سر توان گزارد .
و نيّت نماز احتياط چنين كند كه : دو ركعت يا يك ركعت نماز واجب احتياط ايستاده يا نشسته مىگزارم از براى شكى كه در نماز ظهر ادا كردهام ميانهء دو ركعت و چهار ركعت مثلا از براى خدا . پس اللّه اكبر بگويد و فاتحه تنها بخواند و ركوع و سجود نمايد پس اگر نماز احتياط يك ركعت باشد بعد از سجدهء دوّم بنشيند و تشهد بخواند و سلام دهد و اگر دو ركعت باشد ركعت
هفده رساله ( عربى وفارسى ) ( به ضميمه چهار رساله از ديگران ) — صفحة 396
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٣٩٦