كننده مرد باشد پايها را از يكديگر دور گذارد مقدار يك شبر « 1 » يا كمتر ، به نوعى كه دورى ميانهء پاشنهها و انگشتان برابر باشد و انگشتان پا به قبله باشد و اگر زن باشد بهتر آن است كه رانها و پايهايش بر يكديگر چسبيده باشد و انگشتان پايش راست به قبله باشد و دستهايش بر روى پستانهايش نهاده و بايد كه نماز كننده راست ايستاده قرار گيرد بىآنكه تكيه بر چيزى نمايد اگر تواند و اگر نتواند و احتياج به آن داشته باشد كه بر چيزى تكيه نمايد تا تواند ايستاد چنين كند ، و اگر عاجز باشد از ايستادن نشسته - به هر وجه كه باشد اگرچه به تكيه كردن باشد - نماز گزارد و اگر در اين حال تواند كه بعد از قرائت برخاسته ركوع كند چنين نمايد و اگر نتواند ركوع نيز نشسته كند و در ركوع آن مقدار كج شود كه سرش برابر زانوهايش رسد و ران و نشستنگاه خود را از ساق خود بردارد و اگر از نشستن نيز عاجز آيد بر پهلوى راست افتد روبه قبله و اگر از اين نيز عاجز باشد بر پهلوى چپ افتد و اگر از اين نيز عاجز باشد بر پشت افتد كف پايها به قبله كرده و در اين سه صورت به قصد ركوع چشم بر هم نهد و به قصد سر برداشتن چشم باز كند و همچنين نمايد در سجود مگر آنكه جهت سجده چشمها را بيشتر بخواباند پس نيّت كند كه : نماز واجب پيشين ادا مىكنم براى خدا ، و پيوسته به نيّت ، اللّه اكبر بگويد به خضوع ، به نوعى كه در زبان عرب درست باشد ، و بعد از گفتن اللّه اكبر ، سنّت است كه دعاى مخصوص را بخواند و پيش از قرائت ، أعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بگويد .
و بايد كه الحمد و سوره و آنچه در نماز بايد خواند از ذكر و تشهد و غيره نزد معتمدى كه قرائت داند بخواند و ياد گيرد .
و بهتر آن است كه دستها را بردارد و كفها برابر قبله و انگشتان بر يكديگر
هامش
( 1 ) - شبر : وجب ( فرهنگ عميد ) .