و بايد كه پيش از نماز گزاردن ، از حقوق مردم كه مكلّف بر ادا و رفع آن باشد اگرچه به ابراى ذمّه باشد مثل دشنام دادن و رنجانيدن و غيبت نمودن مسلمانان خود را خلاص سازد و مالى كه نزد او باشد و صاحب طلبد فى الحال به او بدهد يا اذن و مهلت از ايشان بطلبد چه اگر در اين حال نماز گزارد احتمال بطلان نماز هست بلكه بطلان هر عبادت كه مثل نماز باشد چنان كه مذهب حضرت علّامه و بعضى ديگر از فقهاست رحمهم اللّه .
و همچنين است حكم زكات كه در ذمّه باشد با وجود مستحق ، و احتياج به طلب مستحق نيست چنان كه بعضى فرمودهاند . و چون چيزى از زكات به مستحق دهد چنين نيّت نمايد كه : مىدهم اين را به زكات واجب مال معيّن براى خدا ، پس تسليم مستحق كند اگر ميسّر باشد و الّا جدا سازد از مال خود و نيّت چنين نمايد كه : جدا مىكنم اين را از زكات واجب مالى براى خدا ، و نگاه دارد تا به مستحق برساند ، و اگر زكات بدنى باشد كه فطره است و دادن آن واجب است در روز عيد رمضان پيش از نماز ، وقت دادن نيّت چنين نمايد كه :
مىدهم اين را به زكات فطره واجب ادا از براى خدا ، پس تسليم فقير مؤمن نمايد و اگر مستحق حاضر نباشد جدا نموده نيت چنين كند كه : جدا مىكنم اين را در زكات فطره واجب ادا از براى خدا ، پس حفظ آن نمايد تا به مستحق رساند پس نيّت دادن نموده تسليم او كند و اگر چيزى به خمس سادات به مستحق دهد نيّت چنين نمايد كه : مىدهم اين را به خمس مال واجب به اين سيّد از حصّهء سادات براى خدا ، و اگر حصّهء حضرت امام - عليه السّلام - باشد نيّت چنين كند كه : بيرون مىكنم اين را از خمس واجب حصّهء امام براى خدا .
و در اين حصّه اقوال است مجملش آنكه مىفرمايند كه بىاذن مجتهد در آن تصرّف نمىتوان كرد و تصرّفكننده ضامن است و ابراء ذمّهء صاحب نمىشود ، پس بايد كه حفظ آن نمايد تا به حضرت امام - عليه السّلام - رسد يا به
هفده رساله ( عربى وفارسى ) ( به ضميمه چهار رساله از ديگران ) — صفحة 383
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٣٨٣