29 / 8
و امر كرديم آدمى را به نسبت پدر و مادر وى نيك معامله كردن و اگر كوشش كنند با تو اى انسان تا شريك آرى با من آنچه نيست ترا به حقيقت آن دانشى پس فرمانبردارى ايشان مكن بسوى من است بازگشت شما پس خبر دهم شما را به آنچه مىكرديد ( 8 )
29 / 9
و آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند البته درآريم ايشان را در زمرهء شايستگان ( 9 )
29 / 10
و از مردمان كسى هست كه مىگويد ايمان آورديم به خدا پس چون تصديع داده شد او را در راه خدا شمرد رنج دادن مردان را مانند عذاب خدا و اگر بيايد فتحى از پروردگار تو گويند هر آئينه ما با شما بوديم آيا نيست خدا داناتر به آنچه در سينهاى عالمها است ( 10 )
شرح
وَ وَصَّيْنَا الْإِنْسانَو امر كرديم آدمى رابِوالِدَيْهِبه پدر و مادر اوحُسْناًنيكوئى يعنى فعلى كه محض خوبى باشدوَ إِنْ جاهَداكَو اگر كوشش نمايند والدين و جنگ و جدال كنند با تولِتُشْرِكَ بِيتا شرك آورى به من و انباز گيرىما لَيْسَآن چيزى را نيستلَكَ بِهِمر ترا به الوهيت اوعِلْمٌدانشى تعبير كرد از نفى الوهيّت بنفى عالم به آن ، يعنى مادر و پدر اگر تكليف كنند با آنكه انبازگيرى براى من چيزى را كه الوهيت آن ندانى و فى الواقع الوهيّت ثابت نيست جز مرافَلا تُطِعْهُماپس فرمان ايشان مبر كه طاعت مخلوق در معصيت خالق روا نيستإِلَيَّ مَرْجِعُكُمْبسوى مجازات من است بازگشت شما از مؤمن و مشرك و از بار و عاقفَأُنَبِّئُكُمْپس بياگاهانم شما را وقت جزا دادنبِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَبهآنچه هستيد كه مىكنيدوَ الَّذِينَ آمَنُواو آنان كه ايمان آوردند بعد از كفروَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِو كردند كارهاى شايسته بعد از فسادلَنُدْخِلَنَّهُمْهرآئينه داخل گردانيم ايشان رافِي الصَّالِحِينَدر زمره ستودگان يا درآوريم در مدخل ايشان كه بهشت استوَ مِنَ النَّاسِو از مردمانمَنْ يَقُولُكس هست كه مىگويدآمَنَّا بِاللَّهِگرويديم به خداى مراد منافقانند يا قومى ضعيف الايمان كه مىگفتند ايمان داريمفَإِذا أُوذِيَ فِي اللَّهِپس چون ايذا كرده شود در راه خداى بسبب دين او يعنى چون كفره او را عذاب كنندجَعَلَگرداند يعنى دارد و شماردفِتْنَةَ النَّاسِرنج و عذاب مردمان راكَعَذابِ اللَّهِمانند عذابهاى خداى تعالى يعنى ترك ايمان كند از خوف عذاب خلق چنانچه ترك كفر مىبايد كرد از خوف عذاب خداى تعالىوَ لَئِنْ جاءَو اگر بيايدنَصْرٌ مِنْ رَبِّكَيارى از نزديك پروردگار تو يعنى فتحى و غنيمتىلَيَقُولُنَّهر آئينه گويندإِنَّا كُنَّا مَعَكُمْبه درستى كه ما هستيم با شما در دين و ملت پس ما را در غنيمت شريك سازيدأَ وَ لَيْسَ اللَّهُآيا نيست خداى تعالىبِأَعْلَمَداناتر از همه دانايانبِما فِي صُدُورِ الْعالَمِينَبهآنچه در دلهاى آدميان است از صفاى اخلاص و كدورت نفاق .