28 / 60
و هر چه داده شد شما را از هر نوعى پس بهرهمندى زندگانى دنيا و آرايش وى است و آنچه نزديك خداست بهتر و پايندهتر است آيا نمىفهميد ( 60 )
28 / 61
آيا كسى كه وعده داديمش وعده نيك پس او دريابندهء آنست مانند كسى كه بهرهمند ساختيمش به منفعت زندگانى دنيا باز وى روز قيامت از حاضركردگان است ( 61 )
28 / 62
و روز كه آواز دهد خدا ايشان را پس گويد كجااند آن شريكان من كه شما گمان مىكرديد ( 62 )
28 / 63
گفت آنان كه ثابت شد بر ايشان حكم عذاب اى پروردگار ما اين جماعه كه گمراه كرديم گمراه كرديم ايشان را چنان كه خود گمراه شديم بىتعلق مىشويم از همه بسوى تو ايشان ما را نمىپرستيدند ( 63 )
شرح
وَ ما أُوتِيتُمْو آنچه داده شدهايد شمامِنْ شَيْءٍاز چيزى كه اسباب دنيوى باشدفَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْياپس آن برخوردارى است در زندگانى اين جهانوَ زِينَتُهاو آرايش اين سراى كه در مدّت حيات بىاعتبار بدان مباهات و افتخار كنيدوَ ما عِنْدَ اللَّهِو آنچه نزديك خداى است آن جهانى و نعمتهاى جاودانىخَيْرٌبهتر است فى نفس الامر چه لذّت آن خالص است از كدورت محنت و مشقتوَ أَبْقىو پايندهترأَ فَلا تَعْقِلُونَآيا پس در نمىيابيد و انديشه نمىكنيد كه باقى را به فانى و مرغوب را بمعيوب مبدل مىكنيد بيتحيف باشد لعل و در دادن ز چنگ * پس گرفتن در برابر خاك و سنگدر خبر است كه على و حمزه رضى اللّه تعالى عنهما با ابو جهل معارضه بسيار كردند در باب دين و گفتهاند عمار بن ياسر با وليد بن مغيره مجادله فرمود اين آيت نازل شدأَ فَمَنْ وَعَدْناهُآيا كسى كه او را وعده كرديم به جنت در آخرت و به نصرت در دنياوَعْداً حَسَناًوعده نيكو كه در آن خلاف متصور نيستفَهُوَ لاقِيهِپس او را دريابنده آن موعود است بىشبه يعنى على و حمزه يا عمار رضى اللّه عنهم چنين كس باشدكَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيامانند كسى كه برخوردارى داديم او را در متاع زندگانى دنيا كه نعمتش آميخته محنت است و دولتش مؤدى به نكبت و مالش در صدد زوال و جاهش در معرض انتقالثُمَّ هُوَپس آنكسيَوْمَ الْقِيامَةِبروز رستخيزمِنَ الْمُحْضَرِينَاز حاضركردهشدگان باشد از براى عذاب يا حساب مراد ازين كس ابو جهل است يا وليد بن مغيرهوَ يَوْمَ يُنادِيهِمْو ياد كن روزى را كه خداى بخواند كافران رافَيَقُولُپس گويدأَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَكجااند شريكان من آنان كهكُنْتُمْ تَزْعُمُونَبوديد شما كه گمان مىبرديد كه شريك منندقالَ الَّذِينَ حَقَّگويند آنان كه واجب شدعَلَيْهِمُ الْقَوْلُبر ايشان سخن خداى يعنى آيات وعيد يا كلمه لأملأن جهنم و آنان رؤساى اهل ضلالت باشند يا ديوان كه گويندرَبَّنااى پروردگار ماهؤُلاءِ الَّذِينَاين گروه يعنى ضعفا و اتباع آنان كه ماأَغْوَيْناگمراه كرديم ايشان را و بشرك خوانديم و اجابت كردندأَغْوَيْناهُمْگمراه كرديم ايشان راكَما غَوَيْناهمچنانكه خود گمراه بوديمتَبَرَّأْنااكنون بيزاريم ماإِلَيْكَبسوى تو ايشان و از آنچه ايشان اختيار كردهاند از كفرما كانُوانبودند ايشان فى الواقعإِيَّانا يَعْبُدُونَما را پرستند بلكه ايشان پرستش هواى نفس مىكردند .