23 / 25
نيست اين شخص مگر مردى كه بوى عارضهء ديوانگى است پس انتظار وى كنيد تا مدتى ( 25 )
23 / 26
گفت اى پروردگار من نصرت ده مرا بسبب آنكه دروغى شمردند مرا ( 26 )
23 / 27
پس وحى فرستاديم بسوى وى كه بساز كشتى بحضور ما و بفرمان ما پس چون آمد فرمان ما و جوش زند تنور غضب پس درآر در كشتى از هر جنسى دو عدد نر و ماده را و درآر كسان خود را مگر آنكه از ايشان سبقت كرده است بر وى گفتهء حق و سخن مگو با من در آنان كه ستم كردند هر آئينه ايشان غرقكردگانند ( 27 )
23 / 28
پس چون راست بنشينى تو و هر كه با تو باشد بر كشتى بگو همه ستايش خداى راست آنكه نجات داد ما را از گروه ستمكاران ( 28 )
23 / 29
و بگو اى پروردگار من فرودآر مرا در منزل مبارك و تو بهترين فرودآرندگانى ( 29 )
شرح
إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌنيست او الا مردى كه درو ديوانگى هست كه اگر جنون نداشتى دانستى كه بشر قابليت رسالت نداردفَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّى حِينٍپس انتظار بريد و برو چشم داريد تا هنگامى از زمان يعنى صبر كنيد اندك وقتى را بميرد و از وى بازرهيم و يا از جنون به هوش آيد و ترك گفتن اين سخنان نموده پى كار خويش گيردقالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِما كَذَّبُونِگفت نوح عليه السلام يعنى بعد از آنكه نااميد شد از ايمان ايشان بطريق مناجات فرمود كه اى پروردگار من يارى ده مرا و انتقام من بكش از ايشان بسبب آنكه مرا تكذيب كردندفَأَوْحَيْنا إِلَيْهِپس ما وحى كرديم بنوحأَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِناآنكه بساز كشتى را به نگهداشت ما يعنى ترا محافظت نمائيم كه خطا نكنىوَ وَحْيِناو بفرمان ما و تعليم ما يعنى بگوئيم كه چگونه كشتى بسازىفَإِذا جاءَ أَمْرُناپس چون بيايد فرمان ما به سوار شدن بر كشتى يا نازل شود عذاب ماوَ فارَ التَّنُّورُو بجوشد تنور يعنى بهوقتى كه زن تو نان پزد و از ميان آتش آب برآيدفَاسْلُكْ فِيهاپس درآر تو در كشتىمِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِاز هر دو صنف از حيوانات كه جفت يكديگرانداثْنَيْنِدو تا يعنى نر و ماده و در تيسير گويد بكشتى در نياورد مگر آنها را كه مىزايند يا بيضه مىنهندوَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُو ديگر درآور در كشتى كسان خود را از اهل بيت و مؤمنان را الا آن را كه پيشى گرفته است برو قول ازلى يعنى هلاك او نوشته شده در لوح محفوظمِنْهُمْاز ايشان كه قوم تواند و يك پسر تو كنعان نام و يك زن تو ايله نام كه كافر بودندوَ لا تُخاطِبْنِيو خطاب مكن با من يعنى دعا مفرماىفِي الَّذِينَ ظَلَمُوادر شان آنان كه ظلم كردند بر خود و ايمان قبول نكردند و ترا ايذا و تمسخر نمودند بهآنكه دعا كنى به نجات ايشان از عذاب غرق شدنإِنَّهُمْ مُغْرَقُونَبه درستى كه ايشان همه غرقشدگانند بىشكفَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِپس چون بوقت ظهور عذاب برآئى تو و هر كس كه با تو است از مؤمنان بر كشتى و راست بنشينىفَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَپس بگو همه ستايشها مر خداى را آنكه نجات داد ما را از گروه ستمكاران يعنى مشركانوَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِيو بگوى در وقت نشستن بكشتى اى پروردگار من فرود آر مرامُنْزَلًا مُبارَكاًبمنزلى با بركت كه سبب سلامت و نجات مؤمنان است و حفص منزلا بضم ميم و فتح زا مىخواند و مصدر ميمى مىداند يعنى فرود آر ما را فرود آوردنى با بركتوَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَو تو بهترين فرود آرندگانى در منازل مبارك و قولى آنست كه امر بدين دعا در وقت خروج از كشتى بوده و اشهر آن است كه در وقت نشستن و خروج و دخول كشتى اين دعا فرموده سلمى از ابن عطا قدس سرهما نقل مىكند .
كه منازل مبارك آن منازلى است كه در ان از هواجس نفسانى و وساوس شيطانى ايمن باشند و آثار قرب از محال قدس بدان نازل باشدهر كجا پرانوار جمال پيشتر * بركت آن منزل از همه منازل افزونترنظمدر منزلى كه جانان روزى رسيده باشد * با ذرّههاى خاكش داريم مرحبائى .