2 / 221
و بزنى مگيريد زنان شركآرنده را تا آنكه ايمان آرند و هر آئينه زن مسلمان بهترست از زن شركآرنده و اگر چه بشگفت آورده باشد شما را و به زنى مدهيد به مشركان تا آنكه ايمان آرند و هر آئينه بندهء مسلمان بهترست از مشرك و اگر چه بشگفت آورده باشد شما را گروه مشركان مىخوانند بسوى دوزخ و خدا مىخواند بسوى بهشت و بسوى آمرزش بقدرت خود و بيان مىكند آيتهاى خود را براى مردمان تا باشد كه پندپذير شوند ( 221 )
شرح
وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِو بزنى نخواهيد زنان شرك راحَتَّى يُؤْمِنَّتا وقتى كه ايمان آرند رسول خدا مرثد غنوى را كه مرد دلاور بود به مكه فرستاد تا قوم مسلمانان درمانده را كه از آنجا بودند پنهان از كفّار بيرون آرد مرثد چون به مكه رسيد زن مشركه عناق نام كه در غايت جمال بود و در جاهليّت با هم يارى داشته بودند نزد وى آمد و سلسله محبّت را تحريك داد مرثد با نمود و گفت اسلام ميان ما و تو حائل شده و مواصلت زنا از محالات عناق گفت پس مرا بزنى بخواه مرثد رض فرمود كه اين نيز موقوف است به اجازت پيغمبر پس مرثد رض بعد از مراجعت اين صورت را بعرض آن حضرت رسانيد و حكم الهى شد كه مشركان را تا ايمان نيارند در دائره ازدواج داخل نسازيد و هم درين اوقات عبد اللّه رض بن رواحه كنيزك خود را به جهت نشوز طپانچه بر روى او زده بود و او دادخواهان به حضرت نبوت پناه آمد و آن حضرت بطريق تلطف از عبد اللّه تعرف حال كنيزك فرمود عبد اللّه رض گفت نماز مىگذارد و هم روزه مىدارد و خدا و رسول را دوست مىدارد اما ستيزنده و فرمان نابرنده است حضرت رسالتپناه ص فرمود پس او مؤمنه باشد با وى نيكوئى كن عبد اللّه او را آزاد كرد و بزنى بخواست جمعى زبان طعن گشادند كه ابن رواحه كنيزك سياه خود را نكاح كرد و حال آنكه فلانه زن مشركه را كه با مال و جمال بود به دو مىدادند آيت آمد كهوَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌو هرآئينه كنيزك مؤمنهخَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍبهتر از زن آزاد مشركهوَ لَوْ أَعْجَبَتْكُمْو اگر چه شما را در شگفت اندازد آن زن به جهت مال و جمالوَ لا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَو مدهيد زنان مؤمنان را به مردان مشركحَتَّى يُؤْمِنُواتا وقتى كه ايمان آورندوَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌو هرآئينه كه بنده مؤمنخَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍبهترست از مرد آزاد مشركوَ لَوْ أَعْجَبَكُمْو اگرچه شما را در شگفت اندازد آن مشرك بهواسطه صورت يا ثروت -أُولئِكَآن مشركين و مشركاتيَدْعُونَ إِلَى النَّارِمىخوانند بسوى آتش يعنى به كفر كه ارتكاب آن سبب رسيدن است به دوزخوَ اللَّهُ يَدْعُواو خداى مىخواند بر السنة رسل يا اولياى خداى مىخوانندإِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِبسوى بهشت و آمرزش يعنى عملهاى كه بدان آمرزيده شوند و در بهشت رسندبِإِذْنِهِبه قضا و ارادت اووَ يُبَيِّنُ آياتِهِو هويدا مىكند احكام خود را از حلال و حراملِلنَّاسِبراى مردمانلَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَشايد كه ايشان پند پذيرند .