2 / 5
ايشانند بر هدايت از جانب پروردگار خويش ، و ايشانند رستگاران ( 5 )
2 / 6
هر آئينه آنان كه كافر شدند برابر است بر ايشان كه ترسانى ايشان را يا نه ترسانى ايمان نيارند ( 6 )
2 / 7
مهر نهاد خدا بر دلهاى ايشان و بر شنوائى ايشان ، و بر چشمهاى ايشان پردهايست و ايشان راست عذاب بزرگ ( 7 )
2 / 8
و از مردمان كسى هست كه مىگويد ايمان آورديم به خدا و به روز بازپسين و نيستند ايشان مؤمنان ( 8 )
2 / 9
فريب مىدهند خدا را و مؤمنان را ، و به حقيقت نمىفريبند مگر خود را و آگاه نمىشوند ( 9 )
2 / 10
در دل ايشان بيمارى است پس افزون داد خدا به ايشان بيمارى را و ايشان راست عذاب درددهنده بسبب آنكه دروغ مىگفتند ( 10 )
شرح
أُولئِكَآن گروه كه موسوم بدين صفات و موصوف بدين سماتاند كه رقم ذكر يافتعَلى هُدىًبر راه راست و نشان درستاندمِنْ رَبِّهِمْاز پروردگار ايشان يعنى بمدد توفيق او راه ثواب يافتهاندوَ أُولئِكَو همان گروههُمُ الْمُفْلِحُونَايشانند رستگاران از عقبات عقاب و پيوستگان بدرجات ثواب ، ايراد كلمههُمُدليل اختصاص فلاح است بدين قوم بيت چو ايشان را طريق راستگارى است + سزاى راستگارى رستگارى است اين آيتها كه گذشت در شان مؤمنان است از اهل اسلام و اهل كتاب چون عبد اللّه بن سلام و اصحاب او رضى اللّه عنهم و بعد از مدح مؤمنان در ذم كافران مىفرمايدإِنَّ الَّذِينَبه درستى آنان كه از روى عنادكَفَرُوابپوشيدند نور ايمان را به ظلمت شركسَواءٌ عَلَيْهِمْيكسان است بر ايشانأَ أَنْذَرْتَهُمْآنكه بيم كنى ايشان را و بترسانى از عذابأَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْيا تخويف نهكنى و تهديد نهنمائى يعنى اگر بيم كنى و اگر نهكنىلا يُؤْمِنُونَايمان نمىآرندخَتَمَ اللَّهُمهر نهاده است خداى تعالىعَلى قُلُوبِهِمْبر دلهاى ايشان تا بيان حق فهم نمىكنندوَ عَلى سَمْعِهِمْو بر گوشهاى ايشان تا سخن حق نمىشنوندوَ عَلى أَبْصارِهِمْو بر ديدههاى ايشانغِشاوَةٌپوششى است تا راه حق نهمىبينندوَ لَهُمْو مر ايشان راست از روى استحقاقعَذابٌ عَظِيمٌعذاب بزرگ در دنيا بقتل و اسر و در عقبى بزجر و قهر و اين دو آيت در شان كفّار و مشركانست كه حق سبحانه دانسته بود كه بر كفر ميرند چون ابو جهل و كشتگان روز بدر و بعد از مذمت كفّار سيزده آيت در شان اهل نفاق فرستاد كه قباحت ايشان بهواسطه تلبيس و خداع از كافر اصلى زيادت استوَ مِنَ النَّاسِو از آدميانمَنْ يَقُولُكسانند كه مىگويندآمَنَّابگرويديم مابِاللَّهِبه خدائىوَ بِالْيَوْمِ الْآخِرِو بروز بازپسين يعنى قيامتوَ ما هُمْو حال آنكه نيستند ايشانبِمُؤْمِنِينَگرويدگان و راستگويانيُخادِعُونَ اللَّهَفريب مىدهند بزعم خود خدا راوَ الَّذِينَ آمَنُواو آنان را نيز كه ايمان آوردهاند يعنى صحابه رض چه منافقان به ايشان اظهار ايمان مىكردند از روى خداعوَ ما يَخْدَعُونَو نمىفريبند ايشانإِلَّا أَنْفُسَهُمْمگر نفسهاى خود را چه و بال آن فريب هم بديشان باز مىگرددوَ ما يَشْعُرُونَو نمىدانند كه چنين استفِي قُلُوبِهِمْدر دلهاى ايشانمَرَضٌبيمارى است و آن نفاق باشد و شك در دين و حقد مؤمنان و حسد بر ايشانفَزادَهُمُ اللَّهُپس زياده كرد خدا مر ايشان رامَرَضاًبيمارى يعنى هر چند قرآن فرومىآيد شك و شبه ايشان مىافزايد و حقد و حسد ايشان روى بازدياد مىنهدوَ لَهُمْمر ايشان راستعَذابٌ أَلِيمٌعذاب دردناك كه آن را انقطاع نباشدبِما كانُوابه سبب آنچه بودند كه با مؤمنانيَكْذِبُونَدروغ مىگفتند و از روى نفاق اظهار ايمان مىكردند