64 / 10
و آنان كه كافر شدند و به دروغ نسبت كردند آيات ما را آن جماعه اهل دوزخاند جاويدان آنجا و بد جاى است دوزخ ( 10 )
64 / 11
نمىرسد هيچ مصيبت مگر به حكم خدا و هر كه رجوع كند به خدا راه نمايد دل او را و خدا بهر چيز داناست ( 11 )
64 / 12
و فرمانبردارى كنيد خدا را و فرمانبردارى كنيد رسول را پس اگر روگردان شويد پس جز اين نيست كه بر پيغامبر ما پيغام رسانيدن آشكار است ( 12 )
64 / 13
خدا هيچ معبود نيست مگر او و بر خدا بايد كه توكل كنند مؤمنان ( 13 )
شرح
وَ الَّذِينَ كَفَرُواو آنان كه نگرويدند بوحدانيتوَ كَذَّبُوا بِآياتِناو تكذيب كردند آيتهاى ما را كه قرآن است يا معجزاتى كه بر دست پيغمبر ظاهر كرديمأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِآن گروه ملازمان دوزخاندخالِدِينَ فِيهاباقيماندگان دران يعنى نميرندوَ بِئْسَ الْمَصِيرُو بد جاى بازگشتى است دوزخما أَصابَنرسد به هيچكسمِنْ مُصِيبَةٍهيچ مصيبتى از شدّت مرض و مرگ اهل و ولدإِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِمگر به قضاى خدا يعنى علم وى به همه مصائب محيط است و اگر خواهد آفريدگار از ان سالم دارد اما براى صلاح حال بندگان و امتحان ايشان بصبر و ازدياد ثواب و تطهير از گناه مصيبت به ايشان مىرساندوَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُو هر كه تصديق مىكند خداى را و مىداند كه مصيبت به ارادت و مشيت اوست راه نمايد دل او را بصبر و ثبات يعنى چون دانست كه اين بلا مراد اللّه است بجان قبول مىكند و از وقوع آن اضطراب نمىنمايد بزرگان گفتهاند كه بلا آئينه جمال مولى است پس آئينه را به جهت مشاهده نور جمال او دوست بايد داشت نظمهر چه از دست تو آيد خوش بود * گر همه درياى پرآتش بودزخم كز دست تو مىآيد برون * گو بريز از سينه من جوى خونوَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌو خداى بر همه چيزها دانا است صابر و شاكر را مىداندوَ أَطِيعُوا اللَّهَو فرمان بريد خداى را در فرضوَ أَطِيعُوا الرَّسُولَو اطاعت كنيد رسول را در سنتفَإِنْ تَوَلَّيْتُمْپس اگر روى بگردانيد شما از اطاعت پيغمبر ص او را چه زيانفَإِنَّما عَلى رَسُولِنَاپس جز اين نيست كه بر فرستاده ماالْبَلاغُ الْمُبِينُرسانيدنى است هويدا و او تبليغ رسالت كرد و آشكارا وظيفه ابلاغ بجا آورداللَّهُخدا او است مستحق عبادتلا إِلهَهيچ معبودى بسزا نيستإِلَّا هُوَمگر اووَ عَلَى اللَّهِو بر خدا نه بر غير اوفَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَپس بايد كه توكل كنند مؤمنان چه ايمان اقتضاى آن مىكند كه كار خود به حق واگذارند و در كفايت مهمات تكيه بر كرم وى كنند از ابن عباس رضى اللّه عنه منقول است كه بعد از هجرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم جمعى مسلمانان از مكه داعيه مهاجرت به مدينه داشتند اما زنان و فرزندان بتضرع و زارى و ناله و گريه و بىقرارى ايشان را نمىگذاشتند و ايشان نيز از غايت مهربانى و شفقت بديشان وامانده بودند حق تعالى درباره ايشان آيت فرستاد كه -