تأكيد اسلام دربارهء اين موضوع به صورت بيشتر از اين حديث رسول اللَّه ( ص ) بر ما معلوم مىشود كه گفت : « اگر ساعت قيامت در حالى برپا شد كه در دست شما قلمهاى براى كاشتن قرار دارد ، آن را بكاريد » ، و اين خود تأكيدى براى ضرورت عمل به خاطر آينده است .
صورتهايى از قيامت
براى آن كه نگرش انسان تعادل پيدا كند و به دنيا فريفته نشود ، ناگزير بايد كه به ياد آخرت بوده باشد ، و به اندازهء نيازى كه در آن جا به باقيات صالحات دارد . و به همين سبب پروردگارمان در اين جا ما را به ياد آن روز وحشتناك مىاندازد ، روزى كه دنيا به صورتى بازمىگردد كه در آغاز چنان بود ، و دورهء زندگى بر روى زمين كه شبيه به دورهء بهار است پايان مىپذيرد . مگر پروردگار ما نگفته است :
مَثَلَ الْحَياةِ الدُّنْيا
- مثل زندگى دنيا » ، آرى آن مثل بود و اين حقيقت است ، و قدرت خدا كه طبيعت را در دورهء فصلها تغيير مىدهد ، هو آن را در دوره هستى تغيير مىدهد .
اگر به وجود و هستى از طريق اين بصيرت قرآنى نظر افكنيم ، آن گاه زينت دنيا در نظر ما خوار و بىمقدار مىشود ، / 426 و آمادهء تحمل مسئوليت خويش مىشويم ، و از اين معبر و گذرگاه سريع براى آن منزل باقى زاد و توشهاى براى خويش برمىگيريم ، مگر چنين نيست ؟ چه خوب است كه لحظههايى در ژرفناى آيندهء حق زندگى كنيم . آن روز هراسانگيزه از گور برخاستن و به صحراى محشر رفتن .
سياق ، ما را انتقال مىدهد تا منظرهاى از مناظر قيامت را براى ما مصور سازد ، در آن جا كه نيروى جاذبهء زمين - چنان كه به نظر من مىرسد - پايان مىپذيرد ، و زمين همچون پشم حلاجى شده مىشود ، و به راه مىافتد و پراكنده مىشود . خداى تعالى مىگويد :
[ 47 ]
وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ
- و روزى كه كوهها را در آن به راه