و روان شده است كه فرستادگان خويش را از جنس كسانى برگزيند كه رسول به سوى آنان روانه شده است ، و اگر ساكنان كرهء زمين فرشته مىبودند ، در آن صورت / 310 فرستادهء بر آنان نيز يك فرشته مىشد .
[ 94 ]
وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى إِلَّا أَنْ قالُوا أَ بَعَثَ اللَّهُ بَشَراً رَسُولًا
- و مردمان را هيچ چيز از ايمان آوردن به هدايت رسيدهء به ايشان بازنداشت مگر اين كه گفتند : مگر مىشود كه خدا بشرى را به رسالت مبعوث كند ؟ ! » حجابى كه مانع ايمان آوردن مردمان به رسالتهاى خدا شد ، تصديق نكردن آنان به اين حقيقت بود كه : خدا بشرى را به رسالت بفرستد ، و تو گويى رسالت مرتبهاى عالى است كه امكان رسيدن بشرى به اين مرتبه وجود ندارد و اتصال غيب و شهود يا آشكار و پنهان محال و غير ممكن است .
[ 95 ]
قُلْ لَوْ كانَ فِي الْأَرْضِ مَلائِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنا عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ مَلَكاً رَسُولًا
- بگو كه اگر در زمين فرشتگانى مىبودند كه با ثبات و اطمينان بر روى آن راه مىرفتند ، برايشان فرشتهاى از آسمان به رسالت فرومىفرستاديم . » اگر ساكنان كرهء زمين از فرشتگان بودند ، رسولى را از جنس خود ايشان و از خودشان به رسالت مبعوث مىكرديم ، و بنا بر اين هر رسول بايد از خود قومى باشد كه بر ايشان فرمان رسالت يافته است ، و خداوند سبحانه و تعالى گفته است :
رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ
بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ
وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ
.
تفسير ديگرى براى اين آيه نيز وجود دارد كه مىگويد : « پروردگار ما سبحانه و تعالى به ما يادآور مىشود كه از طبيعت انسان نيازمندى او به تذكر شنيدن و به اندرز گوش دادن است ، بدان جهت كه مادهء خاكى وى او را به طرف شهوات مىكشاند ، به همان گونه كه در او برق و درخششى روحى مشاهده مىشود كه او را به طرف ارزشها بالا مىبرد ، و بنا بر اين محتاج به عاملى خارجى است كه فهم و