يكى از صفات ايشان آن است كه خدا را - چنان كه فرمانشان داده - به نامهاى نيكش مىخوانند ، و به ريا بانگ خود را در نماز بلند نمىكنند و از ترس چندان آرام خدا را نمىخوانند كه چيزى از آنان شنيده نشود ، بلكه راه ميانهاى را برمىگزينند . . . از آن روى كه به نرمى راه مىروند و سيرت ايشان ميانه روى است و امت ايشان امتى وسط و ميانه .
سورة الاسراء با سپاسگزارى و ستايش خدايى آغاز مىشود كه فرزند و شريك ندارد و نه ولى و سرورى كه او را از ذلت برهاند ، به همان گونه كه در ابتدا نيز با حمد خدا و تسبيح او آغاز شده بود ( 111 ) .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 170
مساهمون: احمد آرام
ص١٧٠