[ 105 ] و مؤمن به خدا بر خدا به افترا دروغ نمىبندد ، مخصوصا با توجه به اين امر كه رسول اللَّه آشكارا دربارهء وسعت دامنهء گناه افترا بستن بر خدا تأكيد كرده است ، پس چگونه امكان آن هست كه اگر مؤمن باشد خود مرتكب چنين جرم و گناهى شود ؟ !
إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُونَ
- كسانى به خدا دروغ مىبندند كه به آيات خدا ايمان ندارند ، و آنان دروغگوياناند . » آن كس كه به آيات خدا ايمان دارد ، كه شخص رسول اللَّه بدون شك آشكارترين مصداق براى چنين كس بود ، از دروغ گفتن مىترسد ، و او به اندازهاى نيرومند است كه نيازى به دروغ گفتن ندارد ، و چندان عالم است كه هرگز در گودال دروغ سقوط نمىكند .
به همين سبب در حديث نبوى : از عبد اللَّه بن جراد آمده است كه از پيامبر ( ص ) پرسيد كه « آيا مؤمن زنا مىكند ؟ گفت : امكان دارد ! گفت : آيا مؤمن دزدى مىكند ؟ گفت : گاه چنين مىشود ! گفت : آيا مؤمن دروغ مىگويد ؟
گفت : نه » و در پى آن پيامبر خدا ( ص ) اين آيه را تلاوت كرد :
إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ
.
/ 132
[ سوره النحل ( 16 ) : آيات 106 تا 113 ]
مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 106 ) ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ ( 107 ) أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ