طرد مىكنند .
پناه بردن به خدا ، و بىواسطه از او خواستار آن شدن كه آدمى را از خطر قواى طرد كنندهء حق حفظ كند ، درمان مستقيم براى مشكل ترس از حقيقت ، و ايستادگى در برابر تسلط شيطان بر قلب است .
فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ
- پس چون به خواندن قرآن مىپردازى ، از شيطان رانده شده به خدا پناه بر . » براى رسيدن به اوج حقيقت تحقق يافتهء در قرآن ، ناگزير بايد از حوزهء جاذبهء زمين تجاوز كنيم ، و قوهاى كه با آن مىتوانيم در برابر اين جاذبهء تجسم يافتهء در شهوات ايستادگى كنيم ، همان قوهء توكل بر خدا است ، / 126 و استعاذه و پناه بردن به خدا نوعى از توكل به او است ، و تنها تفاوتى كه با آن دارد در اين است كه استعاذه درخواستى عاجزانه از خدا است به اين كه انسان را از شرّ محيط بر او رهايى بخشد ، و كدام شر خطرناكتر از شرّ معتقد بودن به اعتقادى باطل است ، يا شر نادانى نسبت به حقيقت كه وسوسههاى شيطان سبب پيدا شدن آن در قلب مىشود ؟ ! در تمام مدت تلاوت قرآن ناگزير مىبايستى بشر از پروردگار خويش استعانت جويد .
توكل دژ مؤمن است
[ 99 ] شيطان به قلب شخص نفوذ مىكند ، و به شكل نيروهاى سياسى و اجتماعى محيط بر او درمىآيد ، ولى مؤمنى كه بر خدا توكل مىكند ، خدا او را از اين شيطان كه در جان او همچون خون جريان دارد محافظت مىكند .
إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
- شيطان را سلطه و استيلايى بر آن كسان نيست كه ايمان آوردهاند و بر پروردگار خويش توكل دارند . » ولى بر كسى كه به خدا ايمان نياورده است شيطان مسلط مىشود ، و او را به سبب سستى ارادهاش از حقيقت گمراه مىكند .