نصرت مىفرمايد و دولت ستمگران را به مؤمنين و دوستانش مىدهد و نعمتهاى متجاوزين برا بهره مؤمنين مىسازد ، چون اگر دادن ثروت و مكنت به ستمگران از سوى حق تعالى جايز نيست ، لكن گرفتن دنيا از دست متجاوزين و باز سپردن آن به بندگان صالح خدا كه جايز است .
مراد از اين قسمت از آيه :
وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ
اين است كه هر كس را كه بخواهد از طريق ثروت ، قدرت و نفرات و اندوختهها عزيز مىگرداند اگر در راه حق باشد ، نه از طرق چيرهگى و غصب . و معنى :
وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ
اين است كه خداوند هر كس از دشمنانش را كه بخواهد در دنيا و آخرت ذليل مىنمايد ، چون حق تعالى هيچ يك از اوليائش را ذليل نخواهد كرد ، گر چه ممكن است گاهى از روى مصالحى ، عدهاى را فقير يا مريض و يا احيانا گفتار سازد ، اين بدان جهت است كه آنان را در آخرت عزيز نمايد و در دنيا چند صباحى سبك بال بگذرانند ، البته اين بمعنى خوار نمودن مؤمن نيست ، و اگر هم گاهى از فقر به ذلت تعبير شده است ، اين تعبير مجازى خواهد بود ، چنان كه خداوند در قرآن كريم ، نرمى و لينت مؤمنين را به « ذل » تعبير نموده است . ( آيهء 54 سورهء مائده :
أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
يعنى نسبت به مؤمنان ، فروتن هستند . و اين عبارت در باب مدح به كار رفته است ، چگونه فقر ، ذلت است و حال آنكه از جمله صفات انبياء و بندگان صالح خدا مىباشد ؟ بندگان خالصى بودهاند كه چيزى به غير از يك قدح سفالين و گليمى كهنه و جامهاى ساده نداشتهاند ، اما همانها نزد پروردگار ، برترين مقام را داشتهاند و پيش مردم هم از هر ثروتمندى عزيزتر و محترمتر بودهاند .
( 3 ) گروهى ديگر از دانشمندان گويند كه مراد حق تعالى از « ملك » در اين آيه ظهور دين و غلبه شريعت الهى است ، و فرموده : « تؤتى الملك من تشاء » يعنى كسانى را كه پيروى دين تو كنند و فرامين تو را به جاى آورند ، به آنان قدرت و توانائى مىدهد ، و خداوند در مملكت هر سلطان غير مسلمانى ، براى مسلمانان ، حق حكومت قرار داده است و آنها را از ديگران مقدم نموده ، هر چند ، ستمگران حكومت را به زور غصب كرده باشند پس بر ملت مسلمان واجب است كه سلطنت را از چنگ جباران زمان خارج كنند و خود حاكم زمين گردند ، زيرا به صريح اين آيه ، سلطنت و ملك ، خاص ديندارانى است كه پيوسته احكام الهى را به پاى دارند و هميشه ملتزم و پيرو پيامبران خدا باشند .
پس كسانى كه خداوند ، ملك و سلطنت ارزانىشان فرموده و عزيزشان گردانيده است ، همان مؤمنين هستند ، گر چه گاهى مغلوب واقع شوند ، و آنهائى را كه خداوند هيچ چيزى