حقير بينذ و عارى شنيع و عيبى عظيم پندارذ [ 131 ] و ازين جهت مضطرب شوذ و سر باززنذ [ 132 ] و كار در دست بشكنذ .
بگذار كى وى خوذ آغاز كنذ كى [ 133 ] سخن رهروان حقيقت ضايع نمانذ و قول اوليا دروغ نگردذ . ملكزاذه خاموش گشت و ديگر بر سر آن سخن نرفت . پس شبى ملك قيطور خفته بوذ در خواب چنان ديذ كى ماهى از صومعه زاهد برآمذى و بقصر نوشزاذ فرورفتى و باز آفتابى از قصر نوشزاد طلوع كردى و نور آن يك نيمه جهان در تحت رايت و سايه اشراق خويش گرفتى [ 134 ] . ملك قيطور از خواب درآمذ معبران و حكما را بخواند و حال خواب با ايشان بگفت . معبران گفتند دخترى كى در پس پرده زاهدست در حباله عقد پسر تو [ 135 ] آيذ و ازيشان فرزندى در وجود آيذ [ 136 ] كى يك نيمه جهان در نگين تملك و تسلط آرذ . ملك قيطور خوشدل شذ و همان روز زاهد را بخواند و پارسا دختر را با نوشزاد عقد ببستند و از بركت عفت و يمن عصمت درويش دخترى بانوى جهان [ 137 ] شذ .
پس فضيلت عفت نوريست مقتبس از شموع صوامع قدس و پرتويست مكتسب از انوار اشعه عقل مقدس كى آن نور ظلمات شهوات و تاريكى لذات جسدانى [ 138 ] از نفس دور كنذ و حرص و شره شهوانى را از طبع دفع فرمايذ و اين فضيلت در ملوك [ 139 ] حليتى شريف و زيورى نفيسست و سپاس و منت خذاى را كى نفس پاك و طبع [ 140 ] مطهر پاذشاه اسلام ملك - الملوك مظفر الدنيا و الدين قزل ارسلان ازبك بن محمد بن ايلدگز شيد الله اركان دولته و خلد بنيان مملكته پيوسته بزيور عفت متزين بوذ و بحليه عصمت متحلى و از اوائل صبى كى قواى شهوانى را غايت اضطراب باشذ و نفس را بمتلذذات و مشتهيات
هامش
[ 131 ] - مر : كامكارى و نخوت شهريارى خويش عارى عظيم و شينى شنيع
[ 132 ] - مر : ابا نمايذ
[ 133 ] - مر : كند چه مرا معلومست كى
[ 134 ] - در نسخه مر عبارات از در خواب چنان ديد . . . تا . . . خويش گرفتى نيامده است
[ 135 ] - مر : عقد نوشزاد
[ 136 ] - مر : موجود
[ 137 ] - مر : كشورى
[ 138 ] - ملى : جسدى
[ 139 ] - مر : در نفس ملوك
[ 140 ] - مر : طينت