و جهان پير طيلسان مشكرنگ در سركشيذ [ 69 ] زاهد در صومعه محكم كرد و بنوافل عبادات بعد از فرائض قيام نموذ . باغبانزاذه كمندى بدست كرد و نزديك صومعه آمذ و در گوشهء انداخت و استوار كرد و بر بام شذ . ملكزاذه از دريچه قصر به بام دوست چنانك طريق عاشقانست مىنگريست . باغبانزاذه را ديذ كى بر بام صومعه رفت آتش حميت در دل ملكزاذه ملتهب شذ و نائره رشك [ 70 ] در سينه او مشتعل گشت شمشيرى [ 71 ] حمايل كرد و روى بصومعه نهاذ و بگوشهء ديگر كى باغبانزاذه را بر آن وقوف نيفتاذ بر بام رفت و مترقب و مترصد بنشست تا خوذ چه حركت پيذا گردذ و بر عفت و عصمت دختر و صلاح و صيانت او واثق و واقف بوذ اما جرأت و بىباكى باغبانزاذه مىدانست و از تهتك نابسامان او مىانديشيذ . پس چون از شب ثلثى درگذشت [ 72 ] زاهد از اوراد فارغ شذ نفس او بآسايش مايل گشت ، فروخفت و صرير نفس و بخست « 25 » بينى او بر خواب [ 73 ] دليل باغبانزاذه شذ بكنار « * » روزن آمد و گفت :
بيت
ما سر بفداى دوست كرديم رواست * سر را چه محل بوذ گر او را سر ماست
پس نرمنرم آواز داذ و گفت اى زاهدزاذه [ 74 ] امروز روى تو روى سلامت بر من حرام كرده است و شعله چهره تو آتش بىطاقتى در جان من انداخته و اين نه طريق زهد و شيوه پارسائيست كى بيچارهءى را در عذاب عشق و فتنه بىصبرى [ 75 ] گرفتار كنى و تو در پرده خوشدلى برآسائى [ 76 ] .
شرح
* شذ باغبانزاذه بكنار
[ 74 ] - مر : زاهدبچه
[ 75 ] - مر : محنت
[ 76 ] - مر : آسايشدهى
( 25 ) - بخست : آواز بينى در خواب ( با فتح اول و ثانى )
هامش
[ 69 ] - مر : پير بطيلسان مشك رنگ متطلس گشت
[ 70 ] - مر : غضب
[ 71 ] - ملى : او شمشيرى
[ 72 ] - مر : چون شب ثلثى درشكست
[ 73 ] - مر : فروخفت و بخست بينى او بر خواب او