بيت
هو بدر اذا استنار و لكن * فيه تم و ليس فيه سرار « 16 »
چو ماه بود و چو سرو و نه ماه بوذ و نه سرو * قبا نبندذ سرو و كله ندارذ ماه
بيشتر اوقات ملكزاذه بنشاط شراب از جهت تماشا [ 47 ] بوستان آن قصر را بحضور [ 48 ] همايون خويش آرايشى داذه بوذى و دريچها از قصر در بوستان [ 49 ] گشوذه و بر حاشيه بوستان و طرف باغ صومعهءى بوذ و زاهدى در آن متوطن ديذه او [ 50 ] از فرط تعبد خواب شب ناديذه و معده او از كمال تنسك نان روز ناچشيذه .
شعر
الساهر الليل الطويل محاولا * حفظ البرية و البرية نوم
و الصايم اليوم الهجير تقية * رمضاوه من لفحه تتضرم « 17 »
اين پارسامرد دخترى داشت حسنش مهره ماه در ششدر محاق انداخته و شعاع جمالش جگر آفتاب بسوز حسد بگداخته . مملكت حسن در زير نگين عارض او بوذ و ولايت جمال در تصرف رخسار او [ 51 ] .
شرح
( 16 ) - او در زيبائى ، چون ماه تمام است . اما ماه تمام را نقصان و سرانجام ، ناپيدائى در پى است و وى را تمامى بكمال است و محاق و پنهانى را بر وى راه نيست
( 17 ) - در ، شبهاى ديرياز ، تا از مردم خويش نگاهبانى كند درحاليكه ايشان خود در بستر ناز خفته بودند - بيدار بود .
و در گرماى سخت نيمروزى ، كه بادهاى سوزانش ريگهاى بيابان را تافته مىكرد براى نگاهبانى از دين خويش روزهدار بود
هامش
[ 47 ] - ملى . ملك : تماشاى
[ 48 ] - ملى : تماشاى آن قصر بحضور - مر : شراب نزهتگاه بوستان اين قصر را بحضور
[ 49 ] - مر : ببوستان
[ 50 ] - ملك : كه ديذه
[ 51 ] - مر : چهره نازنين او