موى او برنخاستى و بصفتى بكمال حسن او [ 139 ] عاشق كى اگر بجان اشارت كردى در اسعاف « 75 » آن تأخير روا نداشتى و گفتى [ 140 ] .
شعر
مرا با عشق تو پرواى جان نيست * ز سوداى توأم [ 141 ] سوداى جان نيست
ز بار عشق رخسارت تن من * چنان پر شذ كى در وى جاى جان نيست
اين كنيزك را با غلامى از غلامان شاه معاشقتى افتاذ [ 142 ] و مصادقتى واقع گشت [ 143 ] و غلام بغايت دلبستگى شاه بذو عالم بوذ و پاذشاهى عشق كنيزك [ 144 ] بر مملكت دل شاه مىدانست [ 145 ] . از هيبت بأس و سطوت ملك [ 146 ] خيال وصال او را در خاطر نمىيارست آورد و انديشه مشاهدت او بر دل نمىيارست گذرانيذ كنيزك بارها التماس وصلت [ 147 ] فرموذ و استدعاء مجالست كرد از غلام جز منع و ابا از آن التماس بحصول نپيوست . كنيزك با خوذ گفت [ 148 ] دوستى كى از دواعى شهوت خيزذ بدوام آن معتقد نبايذ بوذ و صداقتى كى از نظر فاسد حاصل آيذ ببقاى آن مفتون [ 149 ] نبايذ شذ كى بناى محبت چون براساس شهوت باشذ قريب الانهدام بوذ و صفاء مودت چون بشوائب لذات شهوانى امتزاج يابذ سريع الانعدام باشذ و حكما ازين جهت گفتهاند : الاحداث يتصادقون سريعا و يتقاطعون سريعا لان محبتهم لاجل اللذه و هى يتغير بسرعة و محبة المشايخ تدوم
شرح
( 75 ) - اسعاف : روا كردن حاجت ( ناظم الاطباء )
هامش
[ 139 ] مر : بصفتى بر جمال او
[ 140 ] مر : تأخير امكان نداشتى
[ 141 ] مر : توم
[ 142 ] مر : حادث شذ
[ 143 ] مر : حاصل آمذ
[ 144 ] مر : شاه بجمال او مىدانست و پادشاهى عشق او
[ 145 ] مر : مملكت دل او مىديذ
[ 146 ] مر : شاه
[ 147 ] مر : مواصلت
[ 148 ] مر : منع و ابا ظاهر نمىشذ و جز فرار و هرب پيذا نمىآمذ چون آن مواصلت دست درهم نداذ و آن مقاربت بحصول نپيوست با خود گفت
[ 149 ] مر : مغرور