مبشر خوشدل و تازهروى و فسيح امل شذ و آن شب در جوار آن جناب بصذ هزار ناز و نعمت بروز آورد پس دستورى خواست . كريم هزار دينار سرخ و مركبى با ساخته و تشريفى تمام راست كرد و اجازت انصراف فرموذ [ 122 ] مبشر تشريف پوشيذ و مركب در زير ران آورد و بازگشت . نشاط غنا و ارتياح « 96 » مال حالت سوار و تاختن او در باديه بر دل او فراموش كرد به همان راه كى آمذه بوذ بازگشت [ 123 ] چون بذان موضع رسيذ آن سوار را ديذ كى تيغ كشيذه و بغل گشاذه و ركاب گران كرده [ 124 ] و عنان سبك گردانيذه [ 125 ] مىآمذ . مبشر گفت آه رنج ضايع شذ و سر در سر غفلت و نسيان رفت [ 126 ] و ترك حزم در باب عزم بلائى بر سر من آورد كى دفع آن ممكن نيست [ 127 ] . پس چون بجد تمام و راى [ 128 ] درست طالب مفر و مهرب « 97 » شذ بموضعى رسيذ كى [ 129 ] در باديه از براى آنك اگر وقتى قافله گمراه شوذ و اجلاف « 98 » عرب [ 130 ] و صعاليك « 99 » باديه قصدى كنند ايشانرا مأمنى باشذ در دامن كوهى
شرح
( 96 ) - ارتياح : بالكسر - شاد شدن و شادمانى و رحمت
( 97 ) - مهرب : بفتح اول و ثالث . گريزگاه . مهارب جمع آنست
( 98 ) - اجلاف : مردم سفله و فرومايه ( فرهنگ نفيسى )
( 99 ) - صعاليك : جمع صعلوك . ( بضم و واو معروف ) . درويش و فقير ( غياث اللغات )
هامش
[ 122 ] مر : ارزانى داشت
[ 123 ] مر : مراجعت كرد
[ 124 ] مر : گردانيده
[ 125 ] مر : كرده
[ 126 ] بعد از نسيان رفت در نسخه مر آمده است : و اين بيت بر زبان مىگذرانيذاى دل شذه مغبوط باموال جهان * اكنون چه كنى نه مال ماندت نه جان[ 127 ] مر : ممكن و بازداشت آن صورتپذير نيست
[ 128 ] مر : جهد بكمال و راى و تدبيرى صائب
[ 129 ] مر : بموضعى رسيذ و بمقامى كشيذ كى
[ 130 ] مر : قافله يا روزى راحله گم شوذ يا در راه بازمانذ و اجلاف عرب