عباذا بالله « 177 » خشم خذاى بر قومى نازل شذ و بلاى [ 200 ] او بر طايفهء فروآمذ [ 201 ] نه صالح [ 202 ] نجات يابذ نه فاسد نه محسن رستگارى بينذ و نه مسىء « 178 » . « فجاءهم باسنا بياتا و هم نائمون » « 179 » شايع شوذ و
« أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ »
« 180 » . ظاهر گردذ . اكنون آن والى كى بر آن حوالى كامگار شذ خشم خذاست و آن شهريار كى بر آن ديار مستولى گشت انتقام باريست « 181 » تعالى « 182 » و تقدس « 183 » و خشم او را بتهور و غضب
شرح
( 177 ) - عياذا بالله : پناه بر خدا
( 178 ) - مسىء بدكردار و گناهكار و مجرم . جمع مسيئون
( 179 ) - به اين صورت آيتى در قرآن مجيد نيست به نظر ميرسد مصنف تكيه بر حافظه كرده و آيت قرآن را به اين صورت نوشته است براى روشن شدن صورت صحيح آيات 5 و 96 سوره الاعراف نقل مىشود :فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ( سورة الاعراف آيه پنجم ) پس نباشد خواندن ايشان چون آمد ايشان را عذاب ما مگر اينكه گفتند بدرستيكه ما بوديم ستمكاران ( تفسير ابو الفتوح )أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ( سورة الاعراف آيه 96 ) آيا پس ايمن شدند اهل مكه اينكه بيايد ايشان را عذاب ما شامگاه و ايشان خوابيده باشند ( تفسير ابو الفتوح )
( 180 ) - آيا ايمن شدند اهل مكه اينكه بيايد ايشان را عذاب ما چاشتگاه و ايشان بازى ميكردند ( تفسير ابو الفتوح )
( 181 ) - بارى : نام حق تعالى و در كنز اللغات بمعنى آفريننده نوشته شده است
( 182 ) - تعالى : صيغه ماضى معلوم است از باب تفاعل كه اكثر اسم الهى را حال واقع مىشود چنان كه خداى تعالى و حق تعالى يعنى برتر است خدا
( 183 ) - تقدس : پاك و پاكيزه است
هامش
[ 200 ] ملى : بلاء
[ 201 ] مر : حلول كرد
[ 202 ] مر : مصلح