« الباب التاسع » : فى فضائل العفة و سعادة عواقبها .
« الباب العاشر » : فى مكارم الاخلاق و تهذيبها .
بارى « 119 » سبحانه « 120 » و تعالى « 121 » توفيق اتمام اين خدمت بفيروزبختى و فرخندهطالعى خذاوند جهان اعز الله انصاره « 122 » ارزانى داراذ و عنايتى از همت ملكانه و سيرت خسروانه اين شهنشاه فاضلنواز هنرپرور عدلگستر با طبيعت بنده و خاطر او يار كناذ تا اين بكر از پردهء فكر بفرخندهترين طالعى و فرخترين روزى روى نمايذ و بجمال جهانآراى شاه ملاحظت يابذ و در خدمت تخت او به مكان احماد « 123 » پيوندذ و بمقام ارتضاء « 124 » رسذ و بقبول شاه از ننگ خمول « 125 » نجات يابذ و بسايهء او چون آفتاب مشهور گردذ ، ان شاء الله تعالى .
شرح
( 119 ) - بارى : نام حق تعالى در اصل بارء و بمعنى آفريننده است . ( انندراج ) .
( 120 ) - سبحانه : به پاكى ياد كردن خداى تعالى را و استعمال اين كلمه اكثر در مقام استعجاب است ( انندراج ) .
( 121 ) - تعالى : بفتح لام و اين صيغه ماضى معلوم است از باب تفاعل كه اكثر اسم الهى را حال واقع مىشود چنانچه خداى تعالى و حق تعالى يعنى برتر است خدا .
( 122 ) - اعز الله انصاره : خداوند ياران او را بلندمرتبه گردناد .
( 123 ) - احماد : بالكسر و دال مهمله . به ستايش رسيدن و گردنكشى كردن كه موجب ستايش گردد و يافتن كسى را محمود و ستوده و پسنديدن فعل و مذهب كسى را و گرديدن كارى پسنديده و ستوده پيش مردم ( انندراج ) .
( 124 ) - ارتضاء : بالكسر و ضاد معجمه . پسنديدن و خشنود كردن ( انندراج ) .
( 125 ) - خمول : بضمتين - كمنام بودن و كمنامى ( انندراج ) .