وحضرت امام محمد باقر ( ع ) سه نوبت فرمود كه : « مردمان همه بهايماند . پس فرمود : مگر اندكى از مؤمنان » . پس سه نوبت فرمود : « مؤمن كم ياب است » ( « 1 » ) .
وحمران بن أعين گويد كه : « آن حضرت را گفتم : فداى تو شوم چه بكنيم ما گروه شيعه ، اگر بر خوردن گوسفندى مجتمع شويم آنرا تمام نتوانيم كرد ؟ آن حضرت فرمود : آيا حديث بكنم تو را به عجبتر از اين ، مهاجران وأنصار همه رفتند مگر - واشاره بدست مبارك فرمود - يعنى سه كس ! پس من گفتم : فداى تو شوم چه شد حال عمار ؟ فرمود : رحم فرمايد خداى ( عز وجل ) عمار را ، بيعت كرد وشهيد شد ، پس من در نفس خود گفتم : چه فضيلت بهتر از شهادت تواند بود ، پس به جانب من نظر كرد وفرمود : تو شايد كه گمان كنى كه آن مثل سه كس بود ، هيهات هيهات » ( « 2 » ) .
ومراد آن حضرت به آن سه كس سلمان وأبو ذر ومقداد است - رضي الله عنهم - ، چنانكه در أحاديث ديگر تصريح به آن شده ، ودر بعضي از آنها مذكور است كه : « واما عمّار پس جستنى كرد پس باز گشت واگر كسى را خواهى كه شكّ نكرد ودر خاطرش چيزى خطور نكرد يعنى در امر حضرت أمير المؤمنين ( ع ) پس مقداد است وبس ، واما سلمان بخاطر رسانيد كه نزد آن حضرت اسم أعظم است ؛ اگر بخواند ، زمين آن جماعت را فرو برد وآن هم چنان بود ، اما أبو ذر ، آن حضرت أو را امر فرمود به سكوت ، وأو امتناع
هامش
( 1 ) - « النَّاسُ كُلُّهُمْ بَهَائِمُ ثَلَاثذ ، إِلَّا قَلِيلذ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ، وَالْمُؤْمِنُ غَرِيبٌ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ » ، كافي : 2 / 242 ، كتاب ايمان وكفر ، باب في قلّة عدد المؤمنين ، ح 2 .
( 2 ) - « قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ! مَا أَقَلَّنَا لَوِ اجْتَمَعْنَا عَلَى شَاةٍ مَا أَفْنَيْنَاهَا ؟ فَقَالَ : أَلَا أُحَدِّثُكَ بِأَعْجَبَ مِنْ ذَلِكَ ، الْمُهَاجِرُونَ وَالْأَنْصَارُ ذَهَبُوا إِلَّا - وَأَشَارَ بِيَدِهِ - ثَلَاثَةً . قَالَ حُمْرَانُ : فَقُلْتُ : جُعِلْتُ فِدَاكَ ! مَا حَالُ عَمَّارٍ ؟ قَالَ : رَحِمَ اللهُ عَمَّارذ أَبَا الْيَقْظَانِ بَايَعَ وَقُتِلَ شَهِيدذ . فَقُلْتُ فِي نَفْسِي : مَا شَيْءٌ أَفْضَلَ مِنَ الشَّهَادَةِ . فَنَظَرَ إِلَيَّ فَقَالَ : لَعَلَّكَ تَرَى أَنَّهُ مِثْلُ الثَّلَاثَةِ ، أَيْهَتَ أَيْهَاتَ » ، كافي : 2 / 244 ، كتاب ايمان وكفر ، باب في قلّة عدد المؤمنين ، ح 6 .