9 كرامات
1 . حضرت علّامه - رضوان اللّه عليه - مىفرمود : « در اوايل تحصيلم ، حديث " من أخلص للّه أربعين صباحا ، فجّر اللّه ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه « 1 » - هركس چهل روز براى خداوند اخلاص ورزد ، خداوند چشمههاى حكمت را از دلش بر زبان وى جارى و روان مىكند . " را خواندم و تصميم گرفتم بدان عمل كنم . پس از آن چلّه ، هرگاه انديشه و تصور گناهى به ذهنم مىآمد ، ناخودآگاه و بىفاصله از ذهنم مىرفت . »
به طبع پرسشى در اينجا رخ مىنماياند و آن ، اينكه چه ربطى ميان « اخلاص ورزيدن در چهل روز » و « توفيق منصرف شدن گناه از ذهن » است ؟ !
همين سؤال را مىتوان دربارهء ارتباط ميان « اخلاص ورزيدن در چهل روز » و « روان شدن چشمههاى حكمت از درون آدمى » پرسيد . پاسخ هرچه باشد ، اين لطيفه را نبايد فراموش كرد كه كسى كه براى به دست آوردن حكمت و مانند آن ، اخلاص ورزيده ، در حقيقت اخلاص نورزيده ! چرا كه در پى به دست آوردن حكمت بوده است نه خدا !
2 . شخصى گفت گرفتار وسواس شديدى شدم ؛ به طورى كه توانايى تكبيرة الاحرام
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 70 ، ص 249 ( به نقل از عدّة الدّاعى ) .