ادب مىكند .
ادبش تا سرحد عشق بود تا وقتى كه وارد حرم مىشدند همين حال را داشتند و يك گوشه نماز زيارتى مىخواندند و تمام رفت و برگشتشان در يك حالت ادب و به اصطلاح عرفا در يك حالت حضورى بود « 1 » .
ايشان در جاى ديگر خاطرنشان ساختهاند : هيچ به خاطر ندارم كه از اسم هر يك از ائمه بدون اداى احترام گذشته باشند . . . گاهى كه از محضرشان التماس دعايى درخواست مىشد مىگفتند : برويد از حضرت بگيريد ما اينجا كارهاى نيستيم ، همهچيز اينجاست « 2 » .
فرد فاضلى مىگفت : به مرحوم استاد شهيد مرتضى مطهّرى ( ره ) عرض كردم :
دليل اين همه تجليل شما از علّامه طباطبايى براى چيست و چرا تعبير روحى فداه را در مورد اين استادتان به كار مىبريد ؟
آن مرحوم فرمود : من فيلسوف و عارف بسيار ديدهام و احترام من به ايشان به خاطر فيلسوف بودن ايشان نمىباشد بلكه از اين جهت است كه او عاشق و دلباخته اهل بيت است ، علّامه طباطبايى در ماه رمضان روزه خود را با بوسه بر ضريح مقدس حضرت معصومه عليها السّلام افطار مىكرد ، ابتدا پياده به حرم مطهر مشرف مىشد ، ضريح مقدّس را مىبوسيد ، سپس به خانه مىرفت و غذا مىخورد ، اين ويژگى اوست كه مرا بهشدّت شيفتهء ايشان نموده است « 3 » .
هامش
( 1 ) آينه عرفان ، ص 58 ، مندرج در « جرعههاى جانبخش » ، ص 271 .
( 2 ) يادها و يادگارها ، ص 92 و 93 . مندرج در « جرعههاى جانبخش » ، ص 271 .
( 3 ) مجله پيام انقلاب ، شمارهء 123 . مندرج در « جرعههاى جانبخش » ، ص 273 .