كه در شهرهاى ديگر سكونت داشتند مقيد بودند در اين مدت در مجلس مزبور شركت نمايند .
در ماههاى آخر عمر با همهء كسالتى كه داشت زيارت حضرت امام رضا عليه السّلام را ترك نكرد ، از اقارب نزديكش مىگفت با آغوش باز و با آن كهولت سن و كسالت ، جميع زوّار را مىشكافت و با علاقه خود را به ضريح رسانيده و بر آن بوسه مىزد و توسل مىجست كه گاهى با زحمت او را از ضريح جدا مىكرديم .
علّامه مىگفت : من به حال اين مردم كه عاشقانه ضريح را مىبوسند ، غبطه مىخورم .
آقازادهاش نقل كرده بود در سال آخر حيات بدليل كسالتى كه داشت و بنا به تأكيد و توصيه پزشك مخصوص نمىخواستيم به مسافرت مشهد مقدس برود ، پس از مراجعت از مشهد ، به ايشان گفتم سرانجام به مشهد رفتيد ، فرمود : پسرم جز مشهد كجا هست كه آدم بتواند دردهايش را بگويد و درمانش را بگيرد « 1 » .
* كسب آبرو
از ديگر خصايص علّامه طباطبايى اين بود كه در حل مسايل علمى و تفسيرى و رفع معضلات فلسفى و گشودن گره از مشكلات درسى از معنويت ارواح مطهر معصومين عليهم السّلام استمداد مىجست و سخنش اين بود : « هرچه داريم از اهل بيت پيامبر عليهم السّلام داريم » .
يكى از ارادتمندان علّامه ، هنگام تشرف ايشان به مشهد ، قصيدهء مفصلى گفته
هامش
( 1 ) مكتب اسلام ، سال 21 ، شماره 10 ، ص 35 . مندرج در « جرعههاى جانبخش » ، ص 268 .