8 - قرآن براى همه مردم ، در همه زمانها مىباشد . شمول زمانى و مكانى دارد « 1 » .
و در يك سخن : « قرآن كتابى است جهانى . . . در مطلب خود اختصاص به امتى از امتها مانند عرب ، يا طايفهاى از طوايف مانند مسلمانان ندارد « 2 » .
9 - قرآن به لفظ خود ، سخن خداست كه بهوسيلهء يكى از ملائكه مقرّب بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلم نازل شده است « 3 » .
آنچه در اين پيشفرضها اهميت دارد ، اين است كه علّامه هر باور و فرضيه دينى يا اعتقادى و تفسيرى خود را مستند به خود قرآن مىداند و از آيات قرآن ، اعتبار و حجيت آن را مىجويد « 4 » .
هامش
( 1 ) الميزان ؛ ج 4 ص 159 .
( 2 ) قرآن در اسلام ، ص 22 .
( 3 ) همان ، ص 90 .
( 4 ) پژوهشهاى قرآنى ( فصلنامه ) ؛ شماره 9 - 12 ، ص 157 ، از زبان استاد سيد حيدر علوىنژاد .