سعهء صدر استاد در مقابل گستاخىها
وقار و هيبت آن فرزانه فرهيخته با تواضع و حياء آميخته بود و هيچگاه در مقابل گستاخىهايى كه گاه هنگام پرسش نسبت به ساحت آن بزرگ روا مىشد ، از سنت حسنهء سعهء صدر و متانت و حلم و طمأنينه - كه از مراقبهء تامّ آن حضرت پرده برمىداشت - دست نمىكشيد و با سيماى بشّاش به پرسش گران پاسخ مىداد ، . . . آن بزرگوار خود با آهنگ ويژه ، و درنگ در جمله جملهء اين بيت خواجه حافظ شيرازى ، آن را قرائت مىنمود و مىفرمود :
كاروان رفت و ، تو در خواب و بيابان در پيش * كى روى ؟ ره ز كه پرسى ؟ چه كنى ؟ چون باشى ؟ « 1 »
آنان كه با استاد علّامه همراز و همدل بودهاند ، بدون استثناء ، مرعوب خصيصههاى اخلاقى و معنوى استاد شدهاند . و آنان كه از نزديك با او در رفت و آمد بوده و يا از وابستگان و فرزندان آن مرحوم به حساب مىآيند ، هميشه از زندگى فردى و اجتماعى آن بزرگوار به نيكى ياد مىكنند .
هامش
( 1 ) در محضر علّامه طباطبايى ، ص 20 ؛ از زبان استاد محمد حسين رخ شادى .