كمال آرامش و متانت فرمودند :
وَ لا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ
« 1 » « و نيرنگ زشت جز [ دامن ] صاحبش را نگيرد » و طولى نكشيد كه مصداق اين آيهء كريمه در حق وى تحقق يافت . اين تجربه درباره چند نفر ديگر بهصورت گرفتارىها و رسوايىهاى عجيبى تكرار شد و اين حقيقت عملا به ثبوت رسيد كه ناسپاسى نسبت به نعمت وجود مردان الهى و اسائه ادب به علماء ربانى موجب سلب توفيق و خذلان و رسوائى دنيا و آخرت مىشود « 2 » .
* آدم نبايد به دل بگيرد
علّامه مىگفت : شخصيت را خدا مىدهد و با امور دنيوى هرگز انسان به كسب شخصيت نائل نمىگردد . روح بسيار حساس و متعالى داشت وقتى از خدا صحبت مىشد يا در برابر شگفتىهاى جهان آفرينش قرار مىگرفت آنقدر حالات عجيب از خود نشان مىداد كه انسان متحير مىشد كه واقعا در اين مواقع در كدام عالم سير مىكنند ، گاهى در خانه مطرح مىكردند كه ممكن است انسانى در مواقعى از خدا غافل شود و پروردگار يك تب سخت و خطرناك چهلروزه به او بدهد براى اينكه يكبار از ته دل بگويد يا اللّه و به ياد خدا بيفتد ، بسيار حالت عاطفى داشت و از ناراحتى ديگران سخت متأثر مىشد ولى در مشكلات و ناراحتىهاى خود اينگونه نبود و آرام و صبور با دشوارىها و ناراحتىها برخورد مىكرد .
از رفتارهاى غلط و اهانتها و بىاحترامىهاى ديگران هرگز كينه به دل
هامش
( 1 ) سورهء فاطر ، آيهء 43 .
( 2 ) يادنامهء مفسر كبير استاد علّامه طباطبايى ، ص 40 و 41 از زبان استاد محمد تقى مصباح .