شود و از مقام رفيعى برخوردار است و آورندگان آن فرشتگان با كرامت و پارسايند :
« فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ - مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ بِأَيْدِي سَفَرَةٍ كِرامٍ بَرَرَةٍ »
10 و گيرندهء آن قلب پاك پيامبرى است كه جز حق نمىيابد و غير از حق نمىبيند :
« نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ »
11 .
« ما كَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى »
- و
« ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى »
12 . خلاصه آنكه مبدأ فاعلى او خداوندى است كه جز حق نمىگويد ،
« وَ اللَّهُ يَقُولُ الْحَقَّ وَ هُوَ يَهْدِي السَّبِيلَ »
13 بلكه حق از ذات او تنزل مىكند
« الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ »
14 و به تعبير بلند امير المؤمنين ( ع ) : « فتجلى لهم سبحانه فى كتابه من غير ان يكونوا رأوه » 15 . و چون قرآن عين هدايت است ، اگر حقيقت قرآن با انسانى باشد همانا او مهتدى خواهد بود و در هدايت او هيچگونه گمراهى راه ندارد و درنتيجه هيچگونه هراس و نگرانى وجود نخواهد داشت .
حضرت امام سجاد ( ع ) فرمود : « لو مات من بين المشرق و المغرب لما استوحشت بعد ان يكون القرآن معى » - « وافى باب فضل حامل القرآن » 16 . يعنى خواه تمام مردم روى زمين با مرگ ظاهرى بميرند يا با كفر و مرگ باطنى از بين بروند و حيات معقول انسانى خود را رها كنند ، من هرگز احساس هراس نمىكنم درحالى كه قرآنكه همان متن هدايت است با من باشد ؛ زيرا وحشت در اثر گمراهى است و مرد راه ترس ندارد بلكه همواره سرگرم پيمودن راه خود مىباشد .
بنابراين چون قرآن عين هدايت است و هدايت همان قرآن مىباشد بررسى و تحليل حقيقت هدايت را بايد با تبيين قرآن كريم كه خود بنيان همهء معارف است
« وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ »
17 و به خوبى روشن است و روشنگر خود نيز خواهد بود ، انجام داد . و چون قرآن درياى بىپايان معرفت است ، « و بحرا لا يدرك قعره » 18 و گنجينههاى فراوان علوم الهى است