در كافى « 1 » و در تفسير عياشى « 2 » از امام صادق از پدر بزرگوارش عليه السّلام روايت آمده كه فرمود : هيچكس بعضى از قرآن را به بعضى ديگرش نمىزند مگر آنكه كافر مىشود .
در معانى « 3 » و محاسن « 4 » با اسناد ، و در تفسير عياشى « 5 » از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه : هيچكس نيست كه بعضى از قرآن را به بعض ديگر زند جز آنكه كافر شود .
صدوق - عليه الرحمة - مىگويد : من از ابن الوليد از معناى اين حديث پرسيدم ، او گفت : زدن بعضى از قرآن به بعضى ديگر اين است كه وقتى از تو تفسير آيهاى را مىپرسند به تفسيرى كه مربوط به آيهاى ديگر است پاسخش گويى .
اين پاسخ ابن الوليد به مرحوم صدوق كمى ابهام دارد ، و دو پهلو است ، چون ممكن است مقصودش آن روشى بوده باشد كه در بين اهل علم معمول است ، كه در مناظرات خود يك آيه را به جنگ با آيهاى ديگر مىاندازند ، و با تمسك به يكى ، آن ديگرى را تاويل مىكنند ، و هم ممكن است مقصودش اين بوده باشد كه ، كسى بخواهد معناى يك آيه را از آيات ديگر استفاده كند ، و خلاصه آيات ديگر را شاهد بر آيه مورد نظرش قرار دهد .
هامش
( 1 ) . كافى : 2 / 632 ، ح 17 .
( 2 ) . تفسير عياشى : 1 / 18 ، ح 2 .
( 3 ) . معانى الأخبار : 190 ، ح 1 .
( 4 ) . محاسن : 212 ، ح 86 .
( 5 ) . تفسير عياشى : 1 / 18 ، ح 2 .