مىگويد كه آيه مزبور توسط آيهء :
« أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ . . . »
« 118 » نسخ شده است . اين مطلب در حقيقت با فرض علّامه مبنى بر اينكه رفعكننده منافات بين ناسخ و منسوخ همانا تحقق مصلحت موجود بين دو آيه است ، سازگار مىباشد ؛ كه مىگويد : اعراض مؤمنين از نجوا باعث مىشود كه بسيارى از منافع و مصالح عمومى از دست آنها برود و به منظور حفظ اين منافع خداوند بخاطر تقدّم مصلحت عموم بر مصلحت عدّه معدودى وجوب صدقه براى نجوا را برداشته است ، بعلاوه اين حكم مخصوصا بنفع فقرا بوده و ايشان را به برپاداشتن نماز و دادن زكات و اطاعت خدا و رسولش فرا مىخواند . « 119 »
2 - همچنين علامه نسخ آيهء :
« وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْكُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا »
توسط آيهء :
« الزَّانِيَةُ وَ الزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ واحِدٍ مِنْهُما مِائَةَ جَلْدَةٍ »
را مورد تائيد قرار داده است ، با اين بيان كه مقصود از « فاحشه » در آيهء فوق « زنا » باشد . « 120 »
به نظر مىرسد كه منافات ظاهرى از لحاظ لفظ بين دو آيه با تحقق مصلحت موجود در آيهء ناسخ بر طرف مىشود زيرا در آيهء ناسخ حدّ تازيانه زدن بطور مشخص ذكر شده و حالت زندانى كردن را كه در جاى خود مناسب بود ، پايان يافته اعلام كرده است .
6 - قرائتها از ديدگاه علّامه
مسئله قرائتها و رابطهء آن با تفسير ، كمتر مورد بحث مؤلف الميزان قرار گرفته و توجّه زيادى به آن نشده است . با توجّه به آنكه از نظر علّامه قرائتها -
هامش
( 118 ) - الميزان : 19 / 189 ، مجادله : 12 ، 13 و ن . ك : درّ المنثور : 6 / 185 - 186 .
( 119 ) - البيان فى تفسير القرآن : علامه خوئى ، ص : 376 .
( 120 ) - الميزان : 4 / 234 ، نساء : 15 ، نور : 2 .