آيات شفاعت اين طور نيست ، بلكه :
اولا خيلى كوتاه و سربسته است ، و در ثانى شفاعت را مشروط به شرطى كرده ، كه ممكن است آن شرط حاصل نشود ، و آن مشيت خدا است .
و ديگر اينكه شفاعت در تمامى انواع عذابها ، و در همه اوقات مؤثر باشد ، باينكه به كلى گناه را ريشهكن كند .
مثلا اگر گفته باشند : كه فلان طائفه از مردم ، و يا همه مردم ، در برابر هيچيك از گناهان عقاب نمىشوند ، و ابدا از آنها مؤاخذه نمىگردند ، يا گفته باشند : فلان گناه معين عذاب ندارد ، و براى هميشه عذاب ندارد ، و البته اين گفتار بازىكردن با احكام و تكاليف متوجّه به مكلفين بود .
و امّا اگر بهطور مبهم و سربسته مطلب را افاده كنند ، بهطورى كه واجد آن دو شرط بالا نباشد ، يعنى معين نكنند كه شفاعت در چگونه گناهانى ، و در حق چه گنهكارانى مؤثر است ، و ديگر اينكه عقابى كه با شفاعت برداشته مىشود ، آيا همه عقوبتها و در همه اوقات و احوال است ، يا در بعضى اوقات و بعضى گناهان ؟
در چنين صورتى ، هيچ گنهكارى خاطر جمع از اين نيست كه شفاعت شامل حالش بشود ، درنتيجه جرى به گناه و هتك محارم الهى نمىشود ، بلكه تنها اثرى كه وعدهء شفاعت در افراد دارد ، اين است كه
با علامه در الميزان ( فارسى ) — صفحة 61
مساهمون: مراد على شمس
ص٦١