س 1306 - چه دليلى دارد كه تزويج در آيهء شريفهء
« وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ »
« 1 » با حور العين به معناى « قرين شدن دو نفر باهم باشند » نه اينكه ميان آنان عقد زناشويى برقرار گردد ؟
ج - به دليل اينكه تزويج را با حرف « باء » متعدى كرده و فرموده :
« بِحُورٍ عِينٍ »
و اگر منظور از تزويج نكاح به عقد بود احتياج به حرف باء نبود ، همچنانكه در جاى ديگر قرآن بدون حرف مذكور مفعول خود را گرفته از آن جمله آيهء
« زَوَّجْناكَها »
« 2 » است ، كه - بهطورى كه گفتهاند « 3 » - معنايش اين است كه ما زينب را به ازدواج تو درآورديم . « 4 »
س 1307 - منظور از « غِلْمانٌ »
كه در آيهء شريفهء
« وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ »
« 5 » به آن اشاره دارد چيست ؟
ج -
« غِلْمانٌ »
نيز مانند حور از مخلوقات بهشتيند ، كه از شدّت زيبايى و صفا و حسن مانند لؤلؤى هستند كه از ترس دستبرد اجانب در گنجينهاش جاى مىدهند .
و مراد از « طوافكردن غلمان در پيرامون بهشتيان » آمدوشد آنان براى خدمت است . « 6 »
هامش
( 1 ) . سورهء طور ، آيهء 20 .
( 2 ) . سورهء احزاب ، آيهء 37 .
( 3 ) . روح المعانى ؛ ج 23 ، ص 26 .
( 4 ) . الميزان ؛ ج 19 ، ص 16 . [ با تصرف ]
( 5 ) . سورهء طور ، آيهء 24 .
( 6 ) . الميزان ؛ ج 19 ، ص 20 .