ترديدش بر طرف نمىشود مگر با مراجعه به آيات محكم و كمك گرفتن از آن . « 1 »
س 1243 - خداى عز و جل در سورهء هود آيهء اوّل تمامى آيات قرآن را محكم و متقن خوانده ، و فرموده : « كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ »
و در سورهء آل عمران آيهء 7 بعضى آيات را محكم و بعضى را متشابه خوانده و فرموده :
« مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ »
اين دو مطلب چگونه قابل توجيه است ؟
ج - چيزىكه هست از آنجايى كه دنبال جملهء
« أُحْكِمَتْ آياتُهُ »
فرمود :
« ثُمَّ فُصِّلَتْ »
مى فهميم كه مراد از احكام ، حالى است از حالات تمامى آيات كتاب ، مى خواهد بفرما يد قرآن كريم قبل از نزول ، امرى واحد بوده ، و هنوز دستخوش تجزى و تبعيض نشده بود ، در آن موقع آياتش متعدد نبود ( و و قتى قرار شد نازل شود يعنى در خور فهم بشر گردد داراى آيات و اجزا شد « مترجم » ) ، پس كلمة احكام در آية سورة هود و صف تمامى كتاب است ، ولى در آية سوره آل عمران و صف بعضى از آيات نسبت به بعضى ديگر است چون معناى بعضى از آيات قرآن روشن است ، و تشابه در آنها نيست و بعضى ديگر اينطور نيست .
و همچنين منظور از تشابه در آية 7 سورة آل عمران غيراز آن تشابه است
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 3 ، ص 29 و 31 . [ با تلخيص و تصرف ]