و آيهء
« قُلْ إِنْ كانَ آباؤُكُمْ وَ أَبْناؤُكُمْ
. . .
أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ،
بگو اگر پدران و فرزندان شما . . . محبوبتر از خدا و پيغمبرند » « 1 » نيز دلالت دارد بر اينكه استعمال كلمهء محبت در خدا حقيقتى است نه مجازى ، براى اينكه حب متعلق به خدا و حب متعلق به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و حب متعلق به پدر و فرزندان و اموال و ساير منافع نامبرده در آيه را ، از يك سنخ محبت دانسته ، [ و الّا همه را نبايد با يك جمله « احب » بيان كند ] و اگر از يك نوع نباشد ، ميان آنها مقايسه و ملاحظه ترجيح شود و اگر يكى به معنى اطاعت ( يعنى محبتى كه درمورد خدا استعمال شده است ) و ديگرى به معنى واقعى محبّت ( محبتى كه درمورد فرزندان استعمال شده ) باشد مقايسه [ وصف تفضيلى -
أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ
] صحيح نخواهد بود . « 2 »
س 1237 - چه نوع ارتباطى ميان « محبّ » و « محبوب » وجود دارد ؟
( بحث فلسفى )
ج - اگر در يك موضوع مورد علاقهء ما مانند « ميوه » يا « غذا » دقت كنيم خواهيم ديد ، اگر غذائى يا ميوهاى را دوست مىداريم ، بدان جهت است كه با طرز كار دستگاه گوارشى ما ارتباط دارد ، و اگر فعاليت اين دستگاه نبود ، و بدن در استكمال خود حاجتى به طعام نداشت ، قطعا ما نيز طعام را دوست
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 24 .
( 2 ) . الميزان ( 20 جلدى ) ؛ ج 1 ، ص 612 + الميزان ( 40 جلدى ) ؛ ج 2 ، ص 297 . [ با تلخيص و تصرف ]