راستى و عدالت تمام شد ، و كسى نيست كه كلمات او را مبدّل سازد ) . « 1 »
حال ببينيم معناى شفاعت با كدام يك از اين دو جهت منطبق است ؟
امّا انطباق آن بر جهت اوّل ، يعنى جهت تكوين ، و اينكه اسباب و علل وجوديه كار شفاعت را بكنند ، كه بسيار واضح است ، براى اينكه هر سببىواسطه است ميان سبب فوق ، و مسبب خودش ، و روى هم آنها از صفات علياى خدا ، يعنى رحمت ، و خلق ، و احياء ، و رزق ، و امثال آن را استفاده نموده ، و انواع نعمتها و فضلها را گرفته ، به محتاجان آن مىرسانند .
و قرآن كريم هم اين معناى از شفاعت را تحمل مىكند ، از آن جمله مىفرمايد :
« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ ، مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ ،
مر او راست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است ، كيست كه بدون اذن او نزد او شفاعتى كند » . « 2 »
و نيز مىفرمايد :
« إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ، ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ ، يُدَبِّرُ الْأَمْرَ ، ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ ،
به درستى پروردگار شما تنها اللّه است ، كه آسمانها و زمين را در شش روز بيافريد ، آنگاه بر عرش مسلط
هامش
( 1 ) . سوره انعام ، آيهء 115 .
( 2 ) . سورهء بقره ، آيهء 255 .