و نيز آيات 26 سورهء نجم و 86 سورهء زخرف .
* اين آيات بطورى كه ملاحظه مىفرمائى ، شفاعت ( يعنى شافع بودن ) را براى عدهاى از بندگان خدا از قبيل ملائكه ، و بعضى از مردم ، اثبات مىكند ، البته به شرط اذن و به قيد ارتضاء ، و اين خودش تمليك شفاعت است ، يعنى با همين كلامش دارد شفاعت را به بعضى از بندگانش تمليك مىكند ، و مىتواند بكند ، چون ( له الملك و له الأمر ) .
پس اين بندگان كه خدا مقام شفاعت را به آنان داده ، مىتوان به رحمت و عفو و مغفرت خدا ، و ساير صفات علياى او تمسك نموده ، بندهاى از بندگان خدا را كه گناه گرفتارش كرده ، مشمول آن صفات خدا قرار دهند ، و درنتيجه بلاى عقوبت را كه شامل او شده ، از او برگردانند ، و در اينصورت از مورد حكم عقوبت بيرون گشته ، ديگر مصداق آن حكم نيست . « 1 »
س 838 - شفاعت از چه كسانى صادر مىشود ؟
ج - از آنچه تاكنون درمورد معناى شفاعت مىتوان به دست آورد اين است كه شفاعت بر دو قسم است ، يكى تكوينى ، و ديگرى تشريعى و قانونى است .
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 241 .