1 - امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايد : « الظَّفَرُ بِالْحَزْمِ وَ الْحَزْمُ بِاجالَةِ الرَّأْىِ وَ الرَّأْىُ بِتَحصِينِ الْاسْرارِ ؛ پيروزى در پرتو دورانديشى است ، و دورانديشى در به كارگيرى صحيح انديشه است ، و انديشهء صحيح با نگهدارى و رازدارى ميسّر است » . « 1 »
2 - در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم كه فرمود : « انَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَّلَ عَيَّرَ قَوْماً بِالْاذاعَةِ ، فَقالَ اذا جائَهُمْ امْرٌ مِنَ الْامْنِ او الْخَوْفِ اذاعُوا بِهِ ، فَايَّاكُمْ وَالْاذاعَةَ ؛ خداوند متعال گروهى را به خاطر افشاى اسرار سرزنش فرموده و گفته است هنگامى كه مطلبى دربارهء امنيت يا خوف ( پيروزى يا شكست ) به آنها مىرسد ، فوراً آن را فاش مىكنند ( يا آنها را به عنوان پيروزى از خطرات دشمن غافل مىسازند و يا به عنوان شكست مأيوس مىكنند ) بنابراين از افشاء اسرار بپرهيزيد » . « 2 »
3 - در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام مىخوانيم : « اظْهارُ الشَّىء قَبْلَ انْ يَسْتَحْكُمَ مَفْسَدَةٌ لَهُ ؛ اظهار كردن چيزى قبل از آن كه استحكام يابد ، سبب فساد آن مىشود » . ( چرا كه مخالفان آگاه مىشوند و سنگ در راه آن مىاندازند ، و چه بسا از رسيدن به نتيجه مانع مىشوند ) . « 3 »
پيامدهاى رازدارى و افشاى اسرار
همهء انسانها در زندگى شخصى خود رازهايى دارند كه گاه مربوط به ضعفها و عيوب آنها است و گاه مربوط به پيروزىها و موفقيتها مىباشد ، به يقين افشا كردن آنچه مربوط به ضعف و عيب است ، اعتبار و حيثيت اجتماعى افراد را زير سؤال مىبرد ، و اى بساى مايهء سلب اعتماد عمومى و شكست و آبروريزى شود ، به همين دليل هم خودشان بايد آن اسرار را بپوشانند و هم ديگران ، تا مجالى براى اصلاح عيوب و بر طرف كردن ضعفها حاصل شود .
و افشا كردن آنچه مربوط به پيروزىها است آتش حسد را در دل حسودان شعلهور مىسازد ، و افراد تنگ نظر و بخيل را براى از بين بردن اسباب موفقيت تحريك مىكند ، و در هر حال مايهء شرّ و فساد و بدبختى و ناكامى است به همين
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، كلمات قصار ، حديث 48 .
( 2 ) . مرآة العقول ، جلد 11 ، صفحه 65 .
( 3 ) . بحار الانوار ، جلد 72 ، صفحه 71 .