آنها را زير و رو كرده و سپس بارانى از سنگهاى آسمانى بر سرشان فرو ريخته و آنگاه طوفانى از شن ، آثار آنها را محو و نابود كرده باشد كه اين عذابهاى سه گانه ، بيانگر شدت خشم الهى ، نسبت به اين قوم روسياه است .
در ششمين و آخرين بخش از آيات ، ضمن اشارهء فشرده و مختصر به تمام ماجراى قوم لوط - از آغاز تا پايان - مىفرمايد : « به خاطر آوريد « لوط » را ؛ هنگامى كه به قوم خود گفت : آيا عمل شنيعى انجام مىدهيد كه هيچ كس از جهانيان پيش از شما آن را انجام نداده بود ؟ ! ؛ وَ لُوطاً اذْقَالَ لِقَومِهِ أَتَأْتُونَ الفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ العَالِمينَ » . « 1 »
آرى ! شما از روى شهوت به سراغ مردان مىرويد ، نه زنان ؛ شما جمعيت تجاوزكارى هستيد ، زيرا قوانين و سنتهاى الهى را رها كرده و راه انحراف را پيش گرفتهايد ، راهى كه سبب نابودى نسل و شيوع انواع بيمارىها و مفاسد ديگر اجتماعى مىشود .
گر چه بيمارى وحشتناك « ايدز » يكى از هولناكترين بيمارىهاى عصر ما شناخته شده ، ولى بعيد نيست كه اين بيمارى در آن زمان نيز وجود داشته و گروهى از قوم لوط به آن گرفتار شده بودند . به همين علت خداوند حكيم و رحيم ، اجساد آنها را زير خروارها سنگ و شن دفن كرد تا اين امر ، هم درس عبرتى براى ديگران بوده و هم مايهء نعمتى كه همان جلوگيرى از انتشار و سرايت اين بيمارى به ديگران بوده است .
به هر حال ، آن قوم آلوده ، به قدرى بى شرم بودند كه نه تنها به سخن حضرت لوط عليه السلام گوش ندادند ، بلكه خواستار اخراج او و خاندانش - به جرم پاكى از آلودگىهاى شايع در ميانشان - از آبادىها شدند . قرآن كريم در ادامهء اين آيات به آن اشاره دارد : « و مَا كَانَ جَوابَ قَومِهِ الّا أَنْ قَالُوا أَخْرِجُوهُم مِنْ قَرْيَتِكُم انَّهُم اناثٌ يَتَطَهَّرُونَ » . « 2 »
خداوند در ادامهء اين آيات مىفرمايد :
« ما لوط و خاندانش را - به جز همسرش كه از بازماندگان ( در شهر ) بود ، نجات بخشيديم ، سپس بارانى ( از سنگ ) بر آنها فرو فرستاديم ( و همه را نابود كرديم و مدفون ساختيم ) . اكنون
هامش
( 1 ) - اعراف ، 80 .
( 2 ) - اعراف ، 82 .