ضربهء نهايى را بر مسلمين وارد كنند .
هنگامى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از اين مسئله آگاه شد ابتكار مهمّى به خرج داد ، دستور داد لشكر اسلام حتّى كسانى كه جراحتى در ميدان احد بر تن داشتند به استقبال لشكر دشمن بروند .
اين دستور بسيار مؤثّر واقع شد و وحشت و اضطرابى در لشكر دشمن افكند به گونهاى كه ترجيح دادند ، پيروزى نسبى خود را با حملهء مجدّد به خطر نيافكنند و به مكّه بازگشتند .
آيهء مورد بحث به اين معنى اشاره كرده ، و شجاعت مسلمانان و عدم ترس آنها را از دشمن مىستايد ، مىفرمايد : « آنها كه دعوت خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله را پس از آنكه جراحاتى به آنها رسيده بود اجابت كردند ( و در حالى كه هنوز زخمهاى ميدان احد التيام نيافته بود ، به سوى ميدان حمراء الاسد شتافتند آرى ) كسانى از آنها كه نيكى كردند و تقوا پيش گرفتند پاداش بزرگى دارند » ، ( الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا اصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ احْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوا اجْرٌ عَظِيمٌ ) . « 1 »
سپس ايمان و شهامت را چنين مىستايد : « آنها كسانى بودند كه مردم به آنان گفتند :
مردم ( لشكر دشمن ) براى حمله به شما اجتماع كردهاند ، از آنان بترسيد ، امّا ( نه تنها نترسيدند بلكه ) بر ايمانشان افزوده شد و گفتند : خدا ما را كافى است و بهترين حامى ماست » ! ( الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ انَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ ايمَاناً وَ قَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ ) . « 2 »
در كجاى دنيا ديده شده است كه مجروحان جنگى فوراً به ميدان بازگردند و در صفوف مقدّم جاى گيرند ، آرى اين شجاعت و شهامت بى نظير بود كه وسوسههاى دشمن را خنثى كرد ، و با چنين حضورى در ميدان جنگ او را مأيوس و ناكام نمود .
به هر حال حمراء الاسد صحنهء عجيبى بود كه طعم پيروزى موقّت احد را در كام قريش تلخ كرد ، و به آنها نشان داد كه مسلمانان اگر چه بر اثر اشتباه گروهى موقّتاً عقب
هامش
( 1 ) - آل عمران ، 172 .
( 2 ) - آل عمران ، 173 .