توضيح اينكه : مواهب مادّى در حدّ ذات خود ابزارى هستند براى وصول به مقاصد ديگر ، هرگاه از آنها براى فراهم آوردن زمينههاى رشد معنوى و تعالى انسانى استفاده شود مطلوبند و اگر از آنها در راه خودكامگى و هوسرانى استفاده شود و يا اين مواهب به صورت هدف نهايى در آيد و انسان را از اهداف اصلى آفرينشش بيگانه سازد قطعاً نامطلوب است .
اين درست به ابزار و وسايل صنعتى جديد مىماند كه قابل بهرهگيرى دوگانه است ، هواپيماها مىتوانند وسيلهاى براى نقل و انتقال سريع و آسان انسانها در طريق كسب دانش و تأمين روزى حلال و گسترش عدالت و كمك به نيازمندان و عمران و آبادى باشند ، همان گونه كه مىتوانند وسيلهاى براى فروريختن بمبهاى ويرانگر ، يا به صورت ابزار كشتار جمعى در آيند كه نه بر انسان رحم كند نه بر حيوان و گياه !
بنابراين نبايد نكوهش از حرص و دنياپرستى ، بهانهاى براى رها كردن فعاليّتهاى مثبت اقتصادى و رشد و شكوفايى صنعت و مانند آن شود و افراد تنبل و بيكاره خود را زير پوشش كنارهگيرى از حرص و دنياپرستى قرار دهند و آن را توجيهى براى كاستىهاى خود بدانند .
اخلاق در قرآن ( فارسى ) — صفحة 104
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٠٤