گناهكاران توصيف كرده است و اين ، اشاره بدين نكته دارد كه گناهكار بىشرم و كافر در پيشگاه خدا داراى يك مقام هستند ، هرچند او نمازهاى پنجگانه را در اوقات خود به جاى آورد .
شيخ محمّد عبده پيرامون اين آيه ، سخن درازى دارد كه ما آن را به ترتيب زير خلاصه مىكنيم : كسى كه حق را به خاطر حق بجويد و بدان عمل كند و يا او را مرگ دريابد در حالى كه او همچنان در جست و جوى حق باشد ، كسى كه وضعيّت او در دنيا چنين باشد ، در روز قيامت بر اثر بخشش خداوند ، خندان و شادان است و كسىكه انديشهاش را تحقير كند و خود را به توجيه هواهاى نفسانى سرگرم سازد و حلال را از طريق باطل بجويد ، همانگونه كه دشمنان پيامبران چنين مىكردند ، او همان كسى است كه سياهى اندوه چهرهاش را در روز قيامت مىپوشاند و غبار خوارى بر آن مىنشيند . چه ، او از كافران جنايتكار است ؛ زيرا دين از كارهاى زشت نهى مىكند و او آنها را مرتكب مىشود ، دين به حفظ منافع عمومى دستور مىدهد ، و او آنها را از بين مىبرد ، دين از پيروانش مىخواهد كه ثروت خود را در راه نيكى ببخشند و او ثروت را غارت مىكند ، تا آن را در راه بدى خرج كند ، دين به عدالت دستور مىدهد و او از تمامى ستمكاران ستمكارتر است ، دين به راستگويى امر مىكند و او دروغ مىگويد و دروغگويان را دوست مىدارد . كسى كه وضعيّتش چنين باشد ، چه حالى خواهد داشت در روزى كه خداوند جبّار تجلّى مىكند و پردهها كنار مىرود ؟
التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى ) — صفحة 47
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٤٧